Category Archives: ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Στον αστερισμό της μουσικής

Κάθε απόγευμα ή σχεδόν κάθε απόγευμα βγαίνει σε κάποιο κεντρικό σημείο της πόλης. Απαραίτητη συντροφιά και πάντα στα χέρια του το ακορντεόν. Ήταν μικρό παιδί όταν το πρωτοέπιασε κι από τότε ο ένας κρατά συντροφιά στον άλλο και οι δύο μαζί στους διερχόμενους περαστικούς. «Η μουσική είναι όπως τα άστρα στον ουρανό, είναι αμέτρητα τα κομμάτια που μπορείς να παίξεις.» δηλώνει εκείνος μην κρύβοντας την αγάπη του για τη μουσική, τις νότες, το ακορντεόν του. Continue reading

Κάθε που βραδιάζει

Για διακίνηση ναρκωτικών ουσιών στην πιο υποβαθμισμένη γειτονιά της Κομοτηνής, στην γειτονιά της Οδού Τέρμα Αδριανουπόλεως μίλησε στην ΕΡΤ Κομοτηνής ο πρόεδρος των Ελλήνων Ρομά της γειτονιάς, ο κ. Γιάννης Δημόπουλος. «Τα ναρκωτικά είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα» δηλώνει και σημειώνει ότι υπάρχουν δυο τρεις -ξένοι με τη γειτονιά και τους ανθρώπους της- που βρήκαν καταφύγιο εκεί και κάνουν εμπόριο ναρκωτικών ουσιών. Continue reading

Η Μπανού της καρδιάς μας

Η 25χρονη Μπανού κάτοικος του χωριού Μίσχου Ροδόπης εργάζεται και μεγαλώνει, με τη βοήθεια της γιαγιάς της, ένα κοριτσάκι τριών χρονών. Κάθε μέρα κατεβαίνει με το αυτοκίνητο στην πόλη για να βγάλει το μεροκάματό της. «Πάντα υπάρχουν μικρά προβλήματα αλλά τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία. Αν έχεις καλή διάθεση, όλα γίνονται έτσι όπως πρέπει» δηλώνει η Μπανού σπεύδοντας να σημειώσει ότι πολλά ζητήματα στο χώρο της μουσουλμανικής μειονότητας είναι δύσκολα για τις γυναίκες. «Η γυναίκα αν θέλει μπορεί να σταθεί στα πόδια της». Continue reading

Η κυρία Εμινέ

«Τα πουλάμε για να βγάλουμε χρήματα, να ζήσουμε την οικογένειά μας, κάτι άλλο δεν έχουμε» δηλώνει η κα Εμινέ. Μητέρα πέντε παιδιών ασχολείται με την καλαθοπλεκτική από τα παιδικά της χρόνια. «Ήμουν μικρό κορίτσι όταν ξεκίνησα» λέει και μιλά για τη ζωή που είναι δύσκολη. Μικρό κορίτσι ξεκίνησε τη δουλειά, μικρό κορίτσι πάλι ανέλαβε τα οικογενειακά βάρη. Continue reading

Καφές, κουβέντα και προσευχή

Όταν ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με την ιδιότητα του Υπουργού Εσωτερικών τότε είχε επισκεφτεί την Οργάνη δήλωσε μαγεμένος από την ομορφιά του τοπίου παρομοιάζοντάς την με πίνακα του Βαν Γκογκ. Ήταν Φθινόπωρο και τα φύλλα των δένδρων «έπλεκαν» ένα πολύχρωμο «χαλί» που κάλυπτε σιγά –σιγά το έδαφος ένδειξη ότι ο, πάντα δύσκολος, χειμώνας στην Ορεινή Οργάνη πλησιάζει. Continue reading

Ζωή στο δρόμο…

Καθημερινά με τους φίλους του περιμένει στο ίδιο στέκι. Εκεί στην άκρη του δρόμου κυλούν οι ώρες με την προσδοκία ενός μεροκάματου. «Τα χάλια μας τα βλέπεις» λέει ο κύριος Γιάννης και χαμηλώνει πάλι το βλέμμα του. Τα μέλη της υπόλοιπης παρέας δεν έχουν όρεξη για κουβέντες. «Και να τα πούμε, θα αλλάξει κάτι; Αναρωτιέται ένας από την παρέα του» Εκείνος πάλι σηκώνει το κεφάλι και προσθέτει «η φτώχεια είναι πρόβλημα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.» Continue reading

Χωρίς όνειρα…

Από την ηλικία των δώδεκα χρόνων γυρίζει στους δρόμους. Άλλοτε πουλώντας πορτοκάλια και μήλα. Άλλοτε φράουλες και πάντα αυτή την εποχή, με τον ερχομό της άνοιξης, λουλούδια. Στα 30 του χρόνια σήμερα ο Δημήτρης, μικροπωλητής από κούνια, υποστηρίζει ότι οι ωραίες εποχές έχουν περάσει πια. Continue reading

Από την Αλβανία στην Ελλάδα

Από την Αλβανία στην Ελλάδα ο κος Πέτρος Λούκας. Μια καινούργια ζωή και μια άλλη που αφέθηκε πίσω. Στην Σκόδρα ήταν εργάτης, εδώ βοσκός. «Η κόρη μου είναι παντρεμένη με Έλληνα κι εγώ προσέχω το κοπάδι του.» λέει. Πιο πριν μας καλωσόρισε αιφνιδιασμένος για την επίσκεψη ενός δημοσιογράφου στο «λημέρι» του. Μια καταπράσινη έκταση, όπου μπορεί να βοσκήσει τα πρόβατα του χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κάποια ζημιά. «Πως από εδώ;» ρωτά κι όταν του λέμε πώς θέλουμε να ακούσουμε την ιστορία του παραξενεύεται «μα εγώ δεν έχω κάτι σημαντικό να σας πω» λέει ξανά. Continue reading

Στον Κέχρο…

Επέστρεψε στα ορεινά της Ροδόπης, στον οικισμό Κέχρος, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Είχε μόλις ολοκληρώσει με επιτυχία τις σπουδές του στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών σε Πανεπιστήμιο της Τραπεζούντας. Παρά τα όνειρα ο 34χρονος Αμπντουραχήμ Γκαλήπ νιώθει ήδη παραγκωνισμένος, καθώς οι ευκαιρίες για εργασία στον τόπο του είναι ελάχιστες. Continue reading

Στάσου πλάι μου

Είναι ο ένας δίπλα στον άλλον σχεδόν τριάντα χρόνια μαζί. Μαζί στις χαρές, μαζί και στις πίκρες. Πάντα μαζί στη δουλειά στο χωράφι. Ο Καρά Αλή Μουσταφά και η γυναίκα του Χατιτζέ καλλιεργούν τα χωράφια τους στην Αρίσβη της Ροδόπης. «Παράγουμε λάχανα, πράσα, σπανάκι, καρότα, τα ζαρζαβατικά που λέμε. Έχουμε γύρω στα 25 στρέμματα» εξηγεί ο κος Μουσταφά. Από το 2006 ασχολείται μ’ αυτή την παραγωγή. «Τι άλλο να κάνουμε για να βγάλουμε κανένα μεροκάματο» αναρωτιέται και σημειώνει χαρακτηριστικά «Δεν έχει χαΐρι, όπως το βλέπουμε. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά με αποτέλεσμα εμείς να δυσκολευόμαστε ακόμη και να καλύψουμε τα έξοδα καλλιέργειας». Continue reading