Category Archives: Ένα κλικ μια ιστορία

Η μαντολινάτα

… του Β΄ Δημοτικού Σχολείου του Σουφλίου το 1932 . Γράφει κάτοικος της περιοχής «Στη φωτογραφία φαίνεται ο δάσκαλος Δημήτριος Σεϊτανίδης,αλλά η μητέρα μου Θωμαή Τσιακμάκη (που την σημειώνω με βέλος στη φωτογραφία) μου έλεγε ότι τη μαντολινάτα εδίδασκε ο μουσικοδιδάσκαλος Γεώργιος Τσιτσιπάπας. Το ρεπερτόριο; Εξαιρετικό. Σερενάτα Σούμπερτ, η πριγκήπισσα της Τσάρντας, τα κύματα του Δούναβη, Σερενάτα Ξηρέλλη. Τα θυμόταν μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Πραγματικά το Β΄ Δημοτικό Σχολείο για την εποχή του πρέπει να ήταν ένα πρωτοποριακό Σχολείο».

41 χρόνια ΠΑΣΟΚ: Κάλεσμα συσπείρωσης από το Ζάππειο

papandreouANDREASΣτις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την Ιδρυτική Διακήρυξη του Κινήματος λέγοντας τη φράση «το ΠΑΣΟΚ είναι επανάσταση». Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ γιορτάζει τα 41 χρόνια ζωής.

Αύγουστος, ο μήνας των συναντήσεων

synantisi fotoΑύγουστος, μήνας συναντήσεων, συγκινήσεων, αναμνήσεων!

Το Μαρκοπουλέικο η πρώτη γενιά από την Κιουτάχεια της Μ. Ασίας το τύλιξε βιαστικά σε μπόγους μαζί με λίγα ρούχα και με τον πόνο της προσφυγιάς και το έσπειρε στην Ελλάδα, εκεί καρποφόρησε, έκανε κλώνους δυνατούς και οι σπόροι του ταξίδεψαν από Θράκη μέχρι Κρήτη, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ξάνθη και Αμερική, αλλά πάντα το μήλο πέφτει στην ρίζα της μηλιά, έστω και για λίγο! Συνάντηση ξαδέλφων μετά των συζύγων και τέκνων από Κομοτηνή και από Βοστόνη μετά από 40 χρόνια!

Η φωτογραφία που έγινε viral: Ορφανό μωρό καγκουρό αγκαλιάζει το αρκουδάκι του

Μία συγκινητική φωτογραφία που κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου αποδεικνύει ότι τελικά ο άνθρωπος μπορεί να μη διαφέρει και τόσο από τα ζώα, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες που όλα τα είδη τείνουν να λειτουργούν με βάση το συναίσθημα.

Η φωτογραφία, την οποία ανέβασε στο Twitter o Τιμ Μπεσάρα, σύμβουλος του οικολόγου γερουσιαστή της Τασμανίας Πίτερ Γουίς Γουίλσον, δείχνει ένα ορφανό μωρό καγκουρό που αγκαλιάζει στοργικά ένα λούτρινο αρκουδάκι.

Ο Ντουντλμπαγκ, όπως λέγεται το μικρό καγκουρό, βρίσκεται υπό την φροντίδα του κέντρου προστασίας άγριας ζωής που έχει ιδρύσει η μητέρα του Μπεσάρα στην περιοχή Νόρδερν Ρίβερς της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην Αυστραλία.

«Μπορεί να έπεσε από τον μάρσιπο της μητέρας του ή να έμεινε ορφανό», είπε ο Μπεσάρα στην Daily Mail. «Ήταν περίπου 2 μηνών όταν το βρήκαμε και μετά από τις φροντίδες της μητέρας μου έχει καταφέρει να επιβιώνει μόνο του στο δάσος, επιστρέφοντας περιστασιακά στο κέντρο για τάισμα ή μία αγκαλιά», πρόσθεσε ο σύμβουλος.

Τα μικρά καγκουρό του κέντρου αντιδρούν στα παιχνίδια με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως και τα νήπια, ενώ δεν λείπουν και εκδηλώσεις στοργής προς τα λούτρινα ζωάκια, που ίσως αναπληρώνουν κάποιο βαθύ συναισθηματικό κενό.

Τα θαλασσινά μπάνια των Σαπαίων

sappes thalassaΤο έχω γράψει ξανά, αλλά λόγω καλοκαιριού, θα επαναλάβω πως εδώ και πάνω από 50-60 χρόνια, οι Σαπαίοι συνήθιζαν να κάνουν τα θαλασσινά μπάνια τους σε δυο περιοχές. Στο «Ντεμίρ Αλή», σήμερα »Άγιος Γεώργιος» και στην «Αγία Παρασκευή» στη Μάκρη.

Τα χρόνια εκείνα, μικρό παιδί, πήγαινα με την οικογένειά μου στο Ντεμίρ Αλή, τουλάχιστον για 7-8 καλοκαίρια. Μέναμε σε σκηνές, χειροποίητες στην αρχή και αργότερα τα γνωστά «ξυλοτέξ».

Εκεί υπήρχαν όλα τα κρεβάτια, (όσα χωρούσαν), αλλά και στρωματσάδα για τους υπόλοιπους. Ένα ολόκληρο «χωριό», ήταν απλωμένο μέσα στους ελαιώνες. Τότε, τα πάντα ήταν ανοιχτά, δεν υπήρχαν περιφράξεις. Σήμερα δεν μπορεί ένα αυτοκίνητο, ούτε καν μανούβρα να κάνει!!! ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: http://oisapes.mysch.gr/an8r.asxol/kalok.mpania.html

‘Ενα κλικ μια ιστορία: «15 Πρωτομαγιές χωρίς τον Στέφανο Ιωαννίδη»

STEFANOS IOANNIDHSΟ Στέφανος Ιωαννίδης (1923 – 2001) ήταν για την Ξάνθη και για τη Θράκη ευρύτερα πρωτοπόρος και καινοτόμος εργάτης του πνεύματος και του πολιτισμού. Όλοι οι Θρακιώτες και όλες οι Θρακιώτισσες οφείλουν να γνωρίσουν το έργο του και να τιμήσουν την παρουσία και προσφορά του.
Μια μοναδική ευκαιρία είναι η Πρωτομαγιά που μας άφησε. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα τον τιμούμε ιδιαίτερα.
*
Ο Αλέξης Ζήρας στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (των εκδόσεων Πατάκη) στη σελίδα 946 στο λήμμα για το Στέφανο Ιωαννίδη ανάμεσα στα άλλα γράφει: «Υπήρξε ενεργός παράγοντας στην πνευματική και πολιτιστική ζωή της Ξάνθης (…) Κοινωνιστική πεζογραφία που αντλεί τόσο από το ψυχολογικό μυθιστόρημα όσο και από τον ρεαλισμό της ηθογραφικής μας παράδοσης. Παρά το πολιτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο διαπλέκονται οι ιδέες και οι συγκρούσεις των χαρακτήρων, η ηθική στάση του έργου του προβάλλεται ως απότοκη της αφηγηματικής πραγματικότητας. Παράλληλα με τις ιστορικές μελέτες του και τα λευκώματά του ο Ιωαννίδης συνέβαλε στην ανάδειξη λιγότερο γνωστών πτυχών της τοπικής ιστορίας της Ξάνθης».
Στο Στέφανο Ιωαννίδη, στη ζωή και στο έργο του, η διαλεκτική σχέση θεωρίας και πράξης, κατά πολύπλευρο τρόπο, είναι διαρκής και αδιάλειπτη.
Ο δρόμος που επέλεξε στη ζωή του ήταν δρόμος ανηφορικός, γεμάτος συγκρούσεις με το κατεστημένο. Το έργο του ήταν διέξοδος στην ανάγκη έκφρασης, αλλά περισσότερο επιβίωσης – στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια. Ποτέ δεν είχε το πλέγμα του επαρχιωτισμού, ήταν πάντοτε μέσα από το καθημερινό διαχρονικός, μέσα από το τοπικό οικουμενικός.
Μέγιστη είναι η συμβολή του Στέφανου Ιωαννίδη στην αέναη αυτο-γνωσία μας ως Θρακιωτών με την έκδοση το 1960 του περιοδικού «Θρακικά Χρονικά», που αποτελεί το βασικό πυρήνα της Θρακογνωσίας στον τόπο μας.
Το ενδιαφέρον του Στέφανου Ιωαννίδη για την ιστορία της Ξάνθης και της Θράκης τοποθετείται από πολύ παλιά. Ήδη από το 1958 αρχίζει να δημοσιεύει τους καρπούς των ιστορικών, λαογραφικών και φιλολογικών του αναδιφήσεων.
Ο Στέφανος Ιωαννίδης εκτός από ιστορικά και φιλολογικά κείμενα, παρουσίασε κατά καιρούς απόψεις για διάφορα επίκαιρα ή διαχρονικά θέματα της Ξάνθης, της Θράκης, της επαρχίας γενικότερα, της Ελλάδας. Με θάρρος, σαφήνεια και ευθυκρισία διατυπώνει τις θέσεις του.
Έφυγε από τούτον τον κόσμο την Πρωτομαγιά του 2001 – πότε πέρασαν τα χρόνια !
Στο διάστημα που πέρασε από τότε ο Στέφανος Ιωαννίδης και το έργο του δεν ξεχάστηκε. Αρκετές εργασίες είδαν το φως της δημοσιότητας. Έχουμε χρέος για κάτι περισσότερο.
Εδώ στη Θράκη, καθώς το μέλλον της συναρτάται με την αυτογνωσία, τον αυτοκαθορισμό και την πολιτιστική συγκρότηση, η παρουσία όλων των εργατών του πνεύματος, αποτελεί προϋπόθεση αυτονόητη για την ανάπτυξή της. Κυρίαρχος σ’ αυτήν την πορεία είναι ο ρόλος του Στέφανου Ιωαννίδη.
Η οικονομική και πολιτική εξουσία είναι παροδική χωρίς την πνευματική και πολιτιστική δύναμη.
Ξάνθη, παραμονή Πρωτομαγιάς 2015

Πόντος:»Έφυγε» ο κυρ Στράτος, ο λυράρης

lyrarisSTRATOSKARAGIANNHSΧθες, «έφυγε» από κοντά μας, ο επί σειρά ετών λυράρης μας Στράτος Καραγιάννης και πατέρας του Νταουλτζή μας Βασίλη Καραγιάννη.

«Ο κυρ Στράτος», όπως όλοι τον γνωρίζαμε, ήταν ενας άνθρωπος που υπηρέτησε για πολλά χρόνια την ποντιακή παράδοση και μακροχρόνια κατέθετε την ψυχή του στον Σύλλογο μας.  Σε ένδειξη πένθους σήμερα δεν πραγματοποιήθηκαν  τα μαθήματα ποντιακών παραδοσιακών Χορών.Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του!Καλό ταξίδι κυρ Στράτο! Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

Ένα κλικ μια ιστορία: Ποντιακό κειμήλιο στο Νευροκόπι

pontiako fotoΞεφυλλίζοντας κάποια παλιά ποντιακά περιοδικά, βρήκα κι αυτό το συναρπαστικό κείμενο και θεώρησα, πως τέτοια γεγονότα, πρέπει να αναγράφονται, για να μη φθείρονται και χάνονται, γιατί έτσι μοναχά οι νέοι, θα αγαπήσουν και θα σεβαστούν την ποντιακή μας παράδοση!
Στην φωτογραφία λοιπόν, με την Ελληνορωσική Ποδοσφαιρική Ομάδα του Νοβοροσίνσκι, που ήταν τότε, πριν το 1926, γνωστή με το όνομα «ΟΛΥΜΠΙΑ» και αργότερα ονομάστηκε «ΔΥΝΑΜΟ», αρχηγός στην ομάδα ήταν ο Ρώσος Λεγκα Λεμπντεφ και τερματοφύλακας, ο περίφημος γιγαντόσωμος, Βλαδίμηρος Κοκκινάκης, που αργότερα ως δοκιμαστής νεοκατασκευασμένων κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ ύψους, που πιο νωρίς, ως το 1927 είχε ο ιταλός Ντονότι!
Το 1932 ο Βλαδίμηρος, πέταξε από τη Μόσχα στη Νέα Υόρκη και χαρακτηρίστηκε ήρωας! Στο 1, Βλαδίμηρος Κοκκινάκης, στο 2, Τσιρκινίδης Νικόλαος, η ( ατμομηχανή), στο 3, Μωϋσιάδης Λεφτέρης, στο 4, Χρυσόπουλος Αχιλλέας, στο 6, Έλληνας, αγνώστου ονόματος, στις άλλες θέσεις παίχτες, Ρωσικής καταγωγής!
Κείμενο – φωτογραφία: Μαυρίδης Ιωάννης, αριστούχος απόφοιτος Πολυτεχνικών επαγγελματικών σχολών (1936)

Σμύρνη: 93 χρόνια μετά

ekklisiaSMYRNH

Η εκκλησία του αγ. Βουκολου στη Σμύρνη. Χωρίς εικόνες…χωρίς τεμπλο..χωρίς πολυελαιους.. Λειτούργησε για την ανάσταση μετά από 93 χρόνια πρώτη φορά…!!! (φωτο από κινητό)

Ανάσταση στη Σμύρνη, στον Άγιο Βουκόλο, τη μοναδική ελληνορθόδοξη εκκλησία της Σμύρνης που δεν καταστράφηκε το 1922. Από τότε πρωτολειτούργησε, 93 χρόνια μετά, χωρίς τέμπλο, χωρίς στασίδια, χωρίς αγιογραφίες, πολυελαίους κι όλα αυτά που συνθέτουν μια κανονική εκλησσιά.

Περίσσευε, όμως, η κατάνυξη, η συγκίνηση αλλά και η περηφάνεια ανάμικτη με κάποιο φόβο και δισταγμό που δημιουργούσε η παρουσία των «τζανταρμάδων» γύρω από το ναό και κάποιων παράξενων ενοχλητικών περαστικών ή περιοίκων, που δεν ήσουν σίγουρος για τις προθέσεις τους. Μαζί και η ελπίδα πως αυτή η Ανάσταση θα σημάνει μια καινούρια ανάσταση στις ψυχές των ανθρώπων, μακριά από μίση, αντιπαλότητες, φανατισμούς, πολέμους, διωγμούς, ξεριζωμούς …

 

 

Ένα κλικ μια ιστορία:Στις Σάπες του ’58

sapes58Σάπες 1958: Μια όμορφη και ενδιαφέρουσα φωτογραφία. Σε πρώτο πλάνο βλέπουμε την οικογένεια του τότε Δημάρχου Σαπών, Δημ. Καραθανάση, με τη σύζυγό του Σταματία και τα παιδιά τους, Τάσο, Τάκη και Ισίδωρο. Πίσω είναι το καινούριο τότε ηρώο, έργο του δημάρχου. Αν προσέξετε καλά θα δείτε δίπλα και μια κοινόχρηστη βρύση να γεμίζει έναν κουβά και μια στάμνα. Μη σας φανεί περίεργο εσάς τους νέους! Τότε τα σπίτια δεν είχαν κεντρική οικιακή ύδρευση. Εξυπηρετούσαν τις ανάγκες τους σε πόσιμο νερό από διάφορες παρόμοιες κοινόχρηστες βρύσες του Δήμου.