Category Archives: Πες μου το moto σου…

Δημιουργίες Ξανθιωτών Ζωγράφων

ZOGRAFIKI1«Δημιουργίες Ξανθιωτών Ζωγράφων» η έκθεση του Λυκείου των Ελληνίδων Ξάνθης στις Γιορτές Παλιάς Πόλης 2015

Το Λύκειο των Ελληνίδων Παράρτημα Ξάνθης ενημερώνει για τα εγκαίνια της έκθεσης Ζωγραφικής που διοργανώνει, στα πλαίσια των Γιορτών Παλιάς Ξάνθης 2015, με τίτλο «Δημιουργίες Ξανθιωτών Ζωγράφων» την Πέμπτη, 27/8/2015 στις 20:30 στο χώρο του «Λυκείου» (Αγ. Γεωργίου 1, Ισόγειο).

Θα εκτεθούν έργα των Ξανθιωτών δημιουργών κ. Χρυσούλας Κονταρίδου – Πανδρευμένου, Ιωάννη Μενεσίδη, Δέσποινας Μπόνου, Κρυωνά Σεργκενλίδη, Δημήτρη Σταθόπουλου, Καίτης Σταυροπούλου – Βλάχου και Ιορδάνη Χατζηεφραιμίδη.

Η διάρκεια της εκθέσεως είναι από 27/8 έως και 6/9/2015, καθημερινά από τις 19:00 έως και τις 22:00.

Σεμινάρια πρώτων βοηθών στον Έβρο

giatros1Η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας & Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου, το ΕΚΑΒ Αλεξανδρούπολης και η Β’ ΕΛΜΕ Έβρου διοργανώνουν εκπαιδευτικά σεμινάρια πρώτων βοηθειών σε εκπαιδευτικούς. Η έναρξη αυτών θα πραγματοποιηθεί αύριο, Παρασκευή, 19/12/2014, στις 16:00, στο 1ο ΕΠΑΛ Ορεστιάδας.

Τα παραπάνω σεμινάρια θα συνεχιστούν καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους. Σκοπός των σεμιναρίων αυτών είναι η απόκτηση γνώσεων σε συνδυασμό με την πρακτική εξάσκηση στη σωστή και ασφαλή παροχή Πρώτων Βοηθειών στους χώρους των σχολείων.

Κική Γκαϊντατζή: «Μια αστραπή είναι η ζωή μας μα προλαβαίνουμε.»

kikigaΕργάζεται σε ταχυφαγείο, σπουδάζει στην Καστοριά δημόσιες σχέσεις και αγωνιά για το μέλλον. Η Κική Γκαϊντατζή , υποψήφια με την «Κοινωνία Πολιτών» σημειώνει πως μάθημα είναι η ίδια μας η ζωή  και αποκαλύπτει ότι απλά ονειρεύεται μία όμορφη ζωή στην πόλη.

Γεννήθηκα:  Στις 27/4/1990 στην Κομοτηνή όπου και ζω μέχρι και σήμερα δίπλα σε ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ

 

Εργάζομαι: Στην επιχείρηση του πατέρα μου,παράλληλα σπουδάζω στην Καστοριά στο τμήμα Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας με ειδικότητα τις Δημόσιες σχέσεις και ετοιμάζομαι για την πρακτική μου εργασία

 

Ταξιδεύω: Όχι και τόσο συχνά αν και θα το ήθελα πολύ…τελευταίο μου ταξίδι ήταν τα Χριστούγεννα στην Βουδαπέστη.

 

Διαβάζω: Αυτό το διάστημα ό,τι έχει σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μου,τελευταίο βιβλίο που διάβασα ήταν η αμαρτία της ευτυχίας της Άσης Κιούρας την οποία έχω την χαρά να την γνωρίζω και προσωπικά.

 

Ακούω: Μόνο ελληνική μουσική.

 

Θυμάμαι:  Πολλά… .τα παιδικά μου χρόνια με την ανεμελιά….. όλα όσα έχω ζήσει ως παιδί, ως φοιτήτρια!

 

Μαθαίνω: Από τα λάθη μου. Μαθαίνω να συμβουλεύομαι από τον φιλικό και οικογενειακό μου κύκλο.  Μάθημα είναι η ίδια μας η ζωή

 

Αγωνιώ: Για το αύριο το δικό μου,της γενιάς μου…..για το αύριο όλων μας…αγωνιώ για κάτι έστω και μικρό κάθε λεπτό της ώρας…

 

Ονειρεύομαι: Μία όμορφη ζωή στην πόλη που έχω αγαπήσει και θέλω να την βλέπω να αναπτύσσεται σε όλους τους τομείς με την βοήθεια των πολιτών

 

Το μότο μου είναι: Μια αστραπή είναι η ζωή μας μα προλαβαίνουμε

Άντζελα Δράκου: «Μαθαίνω να βάζω φραγή εισερχομένων κακών σκέψεων.»

 

Η Διευθύντρια του Θρακικού Ωδείου Κομοτηνής Άντζελα Δράκου μιλά σήμερα στις Daily-Stories. Για τη ζωή της, τις αγαπημένες συνήθειες, τα ταξίδια και τις αναγνώσεις, χωρίς να ξεχάσει να σημειώσει:  «Κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα πως η ζωή είναι χαρά. Ξύπνησα και είδα πως ζωή σημαίνει να υπηρετείς. Υπηρέτησα και είδα ότι το να υπηρετείς είναι χαρά»

Antzela 2

Άντζελα Δράκου: «Μαθαίνω να βάζω φραγή εισερχομένων κακών σκέψεων.»

Γεννήθηκα : Μία Δευτέρα πριν 17.400 μέρες περίπου

 

Ζω  :  Σε ρυθμούς αφάνταστης κινητικότητας μυαλού.

 

Εργάζομαι : Προσπαθώντας να ανταπεξέλθω στις εργασιακές

απαιτήσεις του Θρακικού Ωδείου και της Λέσχης Κομοτηναίων.

 

Ταξιδεύω : Στα μεγάλα νησιά του μυαλού και του χάρτη μου.

 

Διαβάζω :  Πολύ! Προσφάτως, τα εξής βιβλία: «Η Θράκη στο

μεταίχμιο» και «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι».

 

Ακούω : Προσεκτικά τους ανθρώπους.

 

Θυμάμαι : Την χαμένη αθωότητα των νεανικών μου χρόνων.

 

Μαθαίνω : Να βάζω φραγή εισερχομένων κακών σκέψεων.

 

Αγωνιώ : Για τα όρια της αντοχής μου.

 

Ονειρεύομαι : Εξάμηνες διακοπές δύο φορές το χρόνο.

 

Το moto μου είναι : «Κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα πως η ζωή είναι

χαρά. Ξύπνησα και είδα πως ζωή σημαίνει να υπηρετείς. Υπηρέτησα

και είδα ότι το να υπηρετείς είναι χαρά» Ταγκόρ.

 

 

 

Κική Κωνσταντινίδου- Θυμικιώτου: « Όσες φορές κι αν με σπρώξουν να πέσω, εγώ άλλες τόσες θα σηκωθώ.»

Η Κική Κωνσταντινίδου –Θυμικιώτου φιλοξενείται σήμερα στις «Daily-Stories», ελεύθερη επαγγελματίας 22 χρόνια μιλά για τη ζωή της, την Κομοτηνή, τα ταξίδια, τη γνώση και τα μαθήματα της καθημερινότητας

received_m_mid_1395254250103_356e8f2b804bd42638_9

Κική Κωνσταντινίδου- Θυμικιώτου: « Όσες φορές κι αν με σπρώξουν να πέσω, εγώ άλλες τόσες θα σηκωθώ.»

Γεννήθηκα: Στην Κομοτηνή. Μεγάλωσα στη γειτονιά των  Στρατώνων. Ακόμη και σήμερα μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, ανεμελιά, παιχνίδι στην πλατεία Καραϊσκάκη, βόλτες.  Τα καλύτερα παιδικά χρόνια που θα μπορούσα να έχω!

Εργάζομαι: Στην Κομοτηνή. Έχω τρία καταστήματα, στο κέντρο της  Κομοτηνής, στο Κικίδιο και στην Αλεξανδρούπολη με αντικείμενο την εμπορία ηλεκτρολογικού υλικού. 22 χρόνια αγώνας για κάτι καλύτερο.

Ταξιδεύω: Πολύ και λόγω της δουλειάς. Ταξιδεύω πάντα με τα παιδιά. Μ’ αρέσει να γνωρίζουμε  μέρη της Ελλάδας, να μαθαίνουμε τον τόπο μας.

Διαβάζω : Λογοτεχνία πάρα πολύ, περισσότερο προτιμώ τις γυναίκες συγγραφείς, το Καλοκαίρι πάντα διαβάζω πιο πολύ. Τα τελευταία δύο χρόνια μπήκα στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο και δεν προλαβαίνω πια  να διαβάζω λογοτεχνικά βιβλία. Είμαι στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στο Οικονομικό Τμήμα. Ασχολούμαι μόνο με τις εργασίες και με το διάβασμα για το Πανεπιστήμιο.

Ακούω : Τα πάντα. Μ’ αρέσει πολύ η μουσική. Πιο πολύ ακούω έντεχνο ελληνικό τραγούδι, αλλά μ’ αρέσουν και τα καλά λαϊκά.

Θυμάμαι: Πιο πολύ τις ωραίες στιγμές που έχω περάσει με τα κορίτσιά μου. Όπως και τα ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια που έχω περάσει. Και πάντα έχω στο μυαλό μου τη σκέψη ότι η ζωή είναι ένας αγώνας. Μόνο έτσι προχωράω μπροστά.

Μαθαίνω: Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Συνεργαζόμενη με τους ανθρώπους πάντα κάτι πολύτιμο μαθαίνεις. Η κάθε καινούργια μέρα σε διδάσκει και κάτι καινούργιο.

Αγωνιώ: Σήμερα για πολλά πράγματα. Πάρα πολλά. Τίποτα πια δεν θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο.

Ονειρεύομαι: Πάντα! Αν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε, θα σταματήσουμε να έχουμε στόχους, θα σταματήσουμε να έχουμε ζωή.

Το moto μου είναι: Όσες φορές κι αν με σπρώξουν να πέσω, εγώ άλλες τόσες θα σηκωθώ. Θα πολεμήσω, θα αγωνιστώ.

Όλγα Τσετινέ, διευθύντρια Τραπεζικού Καταστήματος: «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»

IMG_2530Η Όλγα Τσετινέ μιλά  σήμερα στις «DailyStories» για την Κομοτηνή, τα ταξίδια, τη ζωή, τη γνώση. Αποκαλύπτει τι θυμάται, τι διαβάζει και ποιο μότο έχει πάντα στο μυαλό της…

Γεννήθηκα: Στην Κομοτηνή το 1970.

Ζω: Στην Κομοτηνή την πόλη που αγαπώ και που δεν θα εγκατέλειπα για κάποια άλλη περιοχή της χώρας ή του εξωτερικού. Είναι ευλογημένος ο τόπος μας.

Εργάζομαι: Ως Διευθύντρια Τράπεζας στην Κομοτηνή.

Ταξιδεύω: Ομολογώ πως λατρεύω τα ταξίδια. Είναι υπέροχο να γνωρίζεις νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες. Η εμπειρία κι η γνώση που αποκόμισα ταξιδεύοντας με έκαναν πιο πλούσια.

Διαβάζω: Η ανάγνωση, τα βιβλία αποτελούν σημαντικό κομμάτι στη  ζωή μου. Από μικρή, όταν ήθελα να ηρεμήσω, ταξίδευα μέσα από τις σελίδες των βιβλίων. Τώρα, στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, μόνο η ανάγνωση των εφημερίδων είναι καθημερινή, η ποίηση, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία πιο σπάνια. Στις διακοπές, όμως, διαβάζω συχνά.

Ακούω: Την εποχή της εικόνας, εγώ  προτιμώ τον ήχο. Ακούω μουσική, όλα τα είδη, και τα ακούω δυνατά. Λατρεύω τις μουσικές του κόσμου, ηρεμώ με Χατζιδάκι, χορεύω με Ροκ.

Θυμάμαι: Τα παιδικά μου χρόνια, την ανεμελιά, την αθωότητα μιας άλλης εποχής. Γυρίζω αρκετά συχνά πίσω και είναι σαν να μυρίζω τις μεθυστικές μυρωδιές των λουλουδιών, το βρεγμένο χώμα. Θυμάμαι τα παιχνίδια στις γειτονιές, το «τζαμί», τα «μηλάκια». Βλέπω χαμηλά σπίτια με δένδρα στα πεζοδρόμια. Επίσης, αρκετά συχνά θυμάμαι τον πατέρά μου, μιλούσε πάντα για: Δημοκρατία, Ισότητα, Ισονομία. Για μια άλλη εποχή που έρχεται και που έπρεπε όλοι μαζί να την κατακτήσουμε.

Μαθαίνω: Να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος. Μαθαίνω να ακούω πιο πολύ από το να μιλώ. Μαθαίνω πως το να δίνεις είναι σημαντικότερο από το να παίρνεις.

Αγωνιώ: Για το μέλλον των παιδιών μου.

Ονειρεύομαι: Την απεραντοσύνη της θάλασσας. Άλλοτε την  ηρεμία της κι  άλλοτε το θυμό της.

Το moto μου είναι : «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»

Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος: «Να έχουμε συλλογική συνείδηση»

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος , αγρονόμος τοπογράφος μηχανικός μιλά σήμερα στις «Daily-Stories» για τη ζωή, την εργασία, την οικογένειά του. Αποκαλύπτει τις αγωνίες και τα όνειρά του και σημειώνει ότι  «Ονειρεύεται μια ανθρώπινη κοινωνία απαλλαγμένη από αδικίες και ανισότητες.»

IMG_2561

 Το moto μου είναι: Να έχουμε συλλογική συνείδηση

 

Γεννήθηκα:  Στη Ρόδο (ένας από τους τόπους της «Οδύσσειας» των γονιών μου)

Ζω:  Στην Κομοτηνή από το 2002, όπου ήρθαμε με τη γυναίκα μου, ως επιλογή για μια πιο ανθρώπινη ζωή

Εργάζομαι:  Ως Τοπογράφος Μηχανικός στη Δ/νση Περιβάλλοντος & Χωροταξίας της Αποκ. Διοίκησης

Ταξιδεύω: Πλέον με το νου

Διαβάζω: Φιλοσοφία και ζητήματα κοινωνικής αλλαγής

Ακούω:  Ροκ και έντεχνη ελληνική μουσική

Θυμάμαι: Τη γέννηση των παιδιών μου

Μαθαίνω: Τον εαυτό μου μέσα από τον κόσμο, μια αέναη πορεία αναζήτησης

Αγωνιώ: Για το μέλλον των νέων γενιών

Ονειρεύομαι: Μια ανθρώπινη κοινωνία απαλλαγμένη από αδικίες και ανισότητες

Το moto μου είναι: Να έχουμε  συλλογική συνείδηση

Αναστασία Ξανθοπούλου, ελεύθερος επαγγελματίας: «Δεν θέλει κόπο … Θέλει τρόπο και όλα γίνονται με την βοήθεια του Θεού!»

Η Αναστασία Ξανθοπούλου μιλά σήμερα στις «Daily-Stories» για την Κομοτηνή, τα ταξίδια της, τις αγαπημένες συνήθειες, τα όνειρα και τις αγωνίες…

foto tasoulas eklogon 001

Αναστασία Ξανθοπούλου, ελεύθερος επαγγελματίας: «Δεν θέλει κόπο … Θέλει τρόπο και όλα γίνονται με την βοήθεια του Θεού!»

Γεννήθηκα: Στην Κομοτηνή

Ζω: Σ’ αυτή την πόλη εδώ και 39 χρόνια

Εργάζομαι:  Ως ελεύθερος Επαγγελματίας στο κομμάτι της Διοργάνωσης εκδηλώσεων και των Δημοσίων Σχέσεων τα τελευταία 5 χρόνια στο παρελθόν υπήρξα ιδιωτικός υπάλληλος .

Ταξιδεύω: Ναι ! Μ αρέσουν τα ταξίδια με καλή παρέα είτε στο βουνό είτε στην θάλασσα κοντά έχω γυρίσει αρκετά την Ελλάδα κυρίως τα νησιά της αλλά έχω επισκεφτεί και πρωτεύουσες του Εξωτερικού .

Διαβάζω:  Συνέχεια , το λατρεύω το διάβασμα από μικρή είναι ξεχωριστή παρέα! Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το : » Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη »  του Καρακάση.

Ακούω:  Μουσική δεν ζω χωρίς αυτήν είναι ένα με μένα , ιδιαίτερα αγαπώ την Παραδοσιακή .

Θυμάμαι: Τα πάντα …. Οι φίλοι μου με αποκαλούν «Ελέφαντα στην Μνήμη» …….. Θυμάμαι όλες τις καλές στιγμές νομίζω πως έτσι τις προκαλώ να μου ξανασυμβούν ….

Μαθαίνω: Συνέχεια , μαθαίνω εύκολα …θέλω να μαθαίνω δεν τα ξέρω όλα και όταν  δεν ξέρω κάτι δεν ντρέπομαι να ρωτήσω , να ζητήσω βοήθεια .

Αγωνιώ: Και βέβαια αγωνιώ για όλα αυτά που επιθυμώ να έρθουν και που έχω ονειρευτεί , αγωνιώ για το αύριο , αγωνιώ για τις εξελίξεις της Ζωής μας και εύχομαι όλα να πάνε κατ ευχήν …..

Ονειρεύομαι: …Aκόμη και δεν θα πάψω ποτέ!  Ονειρεύομαι τα χρόνια που θα έρθουν , την εικόνα της κόρης μου – Φίλης μου , μεγάλη πια φοιτήτρια , Μανούλα , να ‘μαι παρούσα στις μεγάλες της στιγμές.

Το μότο μου είναι:  Δεν θέλει κόπο … Θέλει τρόπο  και όλα γίνονται με την βοήθεια του Θεού!

Όλγα Τσετινέ, διευθύντρια Τραπεζικού Καταστήματος: «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»

Η Όλγα Τσετινέ μιλά  σήμερα στις «DailyStories» για την Κομοτηνή, τα ταξίδια, τη ζωή, τη γνώση. Αποκαλύπτει τι θυμάται, τι διαβάζει και ποιο μότο έχει πάντα στο μυαλό της…

IMG_2530

Όλγα Τσεντινέ, διευθύντρια Τραπεζικού Καταστήματος: «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»

Γεννήθηκα: Στην Κομοτηνή το 1970.

Ζω: Στην Κομοτηνή την πόλη που αγαπώ και που δεν θα εγκατέλειπα για κάποια άλλη περιοχή της χώρας ή του εξωτερικού. Είναι ευλογημένος ο τόπος μας.

Εργάζομαι: Ως Διευθύντρια Τράπεζας στην Κομοτηνή.

Ταξιδεύω: Ομολογώ πως λατρεύω τα ταξίδια. Είναι υπέροχο να γνωρίζεις νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες. Η εμπειρία κι η γνώση που αποκόμισα ταξιδεύοντας με έκαναν πιο πλούσια.

Διαβάζω: Η ανάγνωση, τα βιβλία αποτελούν σημαντικό κομμάτι στη  ζωή μου. Από μικρή, όταν ήθελα να ηρεμήσω, ταξίδευα μέσα από τις σελίδες των βιβλίων. Τώρα, στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, μόνο η ανάγνωση των εφημερίδων είναι καθημερινή, η ποίηση, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία πιο σπάνια. Στις διακοπές, όμως, διαβάζω συχνά.

Ακούω: Την εποχή της εικόνας, εγώ  προτιμώ τον ήχο. Ακούω μουσική, όλα τα είδη, και τα ακούω δυνατά. Λατρεύω τις μουσικές του κόσμου, ηρεμώ με Χατζιδάκι, χορεύω με Ροκ.

Θυμάμαι: Τα παιδικά μου χρόνια, την ανεμελιά, την αθωότητα μιας άλλης εποχής. Γυρίζω αρκετά συχνά πίσω και είναι σαν να μυρίζω τις μεθυστικές μυρωδιές των λουλουδιών, το βρεγμένο χώμα. Θυμάμαι τα παιχνίδια στις γειτονιές, το «τζαμί», τα «μηλάκια». Βλέπω χαμηλά σπίτια με δένδρα στα πεζοδρόμια. Επίσης, αρκετά συχνά θυμάμαι τον πατέρά μου, μιλούσε πάντα για: Δημοκρατία, Ισότητα, Ισονομία. Για μια άλλη εποχή που έρχεται και που έπρεπε όλοι μαζί να την κατακτήσουμε.

Μαθαίνω: Να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος. Μαθαίνω να ακούω πιο πολύ από το να μιλώ. Μαθαίνω πως το να δίνεις είναι σημαντικότερο από το να παίρνεις.

Αγωνιώ: Για το μέλλον των παιδιών μου.

Ονειρεύομαι: Την απεραντοσύνη της θάλασσας. Άλλοτε την  ηρεμία της κι  άλλοτε το θυμό της.

Το moto μου είναι : «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»

Αναστασία Χατζηνικολάου, φιλόλογος: «Με το ταπεινό σου παράδειγμα, ναι, μπορείς και εσύ να αλλάξεις τον κόσμο».

natasa xatzinikolaouΗ Αναστασία Χατζηνικολάου  μίλα σήμερα στις «Daily-Stories», για τη ζωή, τα ταξίδια, τα όνειρα, τη γνώση και τις αναμνήσεις… αποκαλύπτοντας το moto που την συντροφεύει στη ζωή της…

 

Γεννήθηκα:

– Πριν από 40 χρόνια στην Κομοτηνή, με καταγωγή από το Κόσμιο ν. Ροδόπης.

 

Ζω:

– Στην Κομοτηνή από επιλογή. Ανέβαλα ένα μεταπτυχιακό στα Ιωάννινα, όπου σπούδαζα ελληνική φιλολογία, για να γυρίσω εδώ και δεν ξανάφυγα ποτέ!

 

Εργάζομαι:

– Εργάστηκα ως καθηγήτρια αγγλικών, επιμελήτρια σε τοπική εφημερίδα και ως ωρομίσθια φιλόλογος. Σήμερα εργάζομαι στο Κατάστημα Πωλήσεων της ΔΕΗ ως έκτακτη διοικητική υπάλληλος.

 

Ταξιδεύω:

– Τελευταία όχι πολύ, αλλά κάθε καλοκαίρι στη Σαμοθράκη. Από την Ευρώπη και την Ανατολή όπου έχω ταξιδέψει παλαιότερα, μου αρέσει περισσότερο η… Ελλάδα!

 

Διαβάζω:

– Κάθε καλοκαίρι μυθιστορήματα, κάθε χειμώνα εφημερίδες και ηλεκτρονικό τύπο.

 

Ακούω:

– Κάθε χειμώνα τη θάλασσα, που νοσταλγώ, μέσα από το αγαπημένο μου κοχύλι από τον βυθό της Μαρώνειας. Το έχω μαζί μου 25 χρόνια! Για τα μουσικά ρεύματα και είδη γνωρίζω αρκετά και για αυτό ακριβώς μπορώ να ακούω σχεδόν τα πάντα, με κάποιες εξαιρέσεις.

 

Θυμάμαι:

– Έχω σχέση ερωτική με τις αναμνήσεις, θυμάμαι όλα όσα με στιγμάτισαν. Κάθε μέρα, όμως, θυμάμαι  τον πατέρα μου, που έχασα πριν 15 χρόνια, που μου μιλούσε για ώρες για την πολιτική και τον κινηματογράφο κι εγώ βιαζόμουν να φτάσω τις γνώσεις του… Θα ήταν ίσως περήφανος αν με έβλεπε να συμμετέχω στα κοινά σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία και να μη λουφάζω στο καβούκι μου…

 

Μαθαίνω:

– Από τα δύο παιδιά μου την αλήθεια και την άδολη αγάπη και από τον άντρα μου την υπομονή και την πίστη στον προσωπικό αγώνα.

 

Αγωνιώ:

– Όπως όλοι για το αύριο, το ατομικό, το οικογενειακό και το συλλογικό.

 

Ονειρεύομαι:

–          Μια πόλη, μια κοινωνία αυτοδιοικούμενη και αυτάρκη σε αξίες και ιδανικά, όχι με δανεικά οράματα. Το ίδιο ονειρεύομαι και για τα παιδιά μου: να μην έχουν δανεικές ιδέες κι εξαρτήσεις, να είναι αυτόφωτες προσωπικότητες.

 

 

Το moto μου είναι:

–          «Με το ταπεινό σου παράδειγμα, ναι, μπορείς και εσύ να αλλάξεις τον κόσμο».