Τα Χριστούγεννα του ανέργου

Γυρίζει στους εμπορικούς δρόμους της Κομοτηνής κρατώντας τα μπαλόνια στο χέρι. Δεν έχει όρεξη για κουβέντες. Δεν στέκεται στις στολισμένες βιτρίνες, δεν χαμογελά. Είναι άνεργος τα τελευταία δύο χρόνια. Έχει έρθει από την Ξάνθη, εκεί εργαζόταν σε μια βιοτεχνία, «μέχρι που έκλεισε, με απόλυσαν μαζί με άλλους εργαζόμενους, έμεινα ξαφνικά χωρίς δουλειά» δηλώνει και μιλώντας για τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης προσθέτει « δεν έχω άλλη επιλογή, αναγκάστηκα να πάρω τα μπαλόνια στα χέρια και να γυρίζω».

Όπου πήγε για να ζητήσει δουλειά, βρήκε πόρτες κλειστές. Κι όπου αυτές άνοιγαν άκουγαν απαντήσεις όπως: «δεν έχουμε δουλειά», «δεν ζητάμε άτομα», «περάστε τον επόμενο μήνα, κάτι μπορεί να γίνει». Οι μήνες πέρασαν, αλλά τίποτα δεν έγινε κι έτσι έμεινε να βλέπει τις υποχρεώσεις να τρέχουν και τους απλήρωτους λογαριασμούς να αυξάνονται.

«Εύχομαι η νέα χρονιά να φέρει δουλειές σε όλους» δηλώνει απλά και πριν «χαθεί» στο επόμενο στενό, πάντα με τα μπαλόνια στο χέρι, προσθέτει «μακάρι μαζί με την υγεία του να έχει ο άνθρωπος και εργασία, είναι πολύ σημαντικό, αλλιώς σε παίρνει από κάτω.» Ο ερχομός των Χριστουγέννων γεμίζει με ελπίδες και γαλήνη τις ψυχές των ανθρώπων, εκείνος, περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη να νιώσει τα ίδια συναισθήματα να τον συντροφεύουν, «για να δούμε, ίσως κάτι καλό να γίνει» δηλώνει προσδοκώντας ένα χριστουγεννιάτικο θαύμα…

Απάντηση