Εργαζόμενος πατέρας: Χωρίς όνειρα…

Πέντε χρόνια εργάζεται σε περίπτερο. Ο Γιάννης, πατέρας ενός μικρού παιδιού, προσπάθησε σκληρά και χρειάστηκε η μεσολάβηση τρίτων για να βρει τη δουλειά που κάνει. Εργάζεται οκτώ ώρες καθημερινά παίρνοντας είκοσι δύο ευρώ μεροκάματο.

«Είμαι τυχερός που έχω και την ασφάλεια μου» δηλώνει και σημειώνει ότι τα χρήματα είναι λίγα. «Γυναίκα, παιδί, σπίτι, ενοίκια, ρεύματα, νερά όλα αυτά που έχει ο κάθε Έλληνας τα έχουμε κι εμείς » δηλώνει σημειώνοντας «ήμουν τυχερός, δεν έμεινα χωρίς δουλειά μετά την απόλυση μου από το στρατό, περίμενα 6 μήνες. Μετά δόξα το Θεό τα κατάφερα και βρήκα αυτή την δουλειά » υποστηρίζει σημειώνοντας με έμφαση «Ευτυχώς έχω δουλειά».

Ο νεαρός πατέρας δεν κρύβει την ανησυχία του για το μέλλον. Τα έσοδα έχουν μειωθεί πάρα πολύ, οπότε «δεν πιστεύω να συνεχίσουν να με κρατούν στη δουλειά για πολύ ακόμη» δηλώνει σημειώνοντας ότι νιώθει μεγάλη αγωνία κι ανασφάλεια. Όσον αφορά στα σχέδια του για το μέλλον, είναι φειδωλός «θα ήθελα κάτι καλύτερο και για μένα και για τον γιό μου, αλλά δεν πιστεύω ότι θα συμβεί, είμαι πολύ απαισιόδοξος.»
Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης παρατηρεί τους συνομηλίκους του να εγκαταλείπουν τη χώρα αναζητώντας καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.

Εκείνος μένει θεωρώντας ότι δυσκολίες υπάρχουν παντού «Μπορεί να δίνουν περισσότερα χρήματα, αλλά είναι περισσότερα και τα έξοδα» δηλώνει σημειώνοντας με νόημα «Οπότε, μένουμε εδώ και κάνουμε τον σταυρό μας».

Απάντηση