Όλα είναι δρόμος για τους μαθητές του Λοφαρίου

Στέκονται στη μέση του δρόμου. Με το κρύο και την βροχή, με τους δυνατούς άερηδες και τη ζέστη. Μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου, κάτοικοι του Λοφαρίου Ροδόπης. Ο νεαρός Γιουσούφ Λεβέντ παίρνει το λόγο εξηγώντας γιατί κάθε φορά η επιστροφή από το σχολείο γίνεται μετ’ εμποδίων. «Κάθε μέρα γίνεται το ίδιο. Στις τρείς και μισή το απόγευμα μας αφήνει στη διασταύρωση, στο δρόμο προς τις Σάπες, το λεωφορείο και κατά τις τέσσερις, όταν οι δουλειές το επιτρέπουν, έρχεται κάποιος δικός μας να μας πάρει για να επιστρέψουμε στο χωριό. »

Από Δευτέρα έως Παρασκευή τρεις μαθητές του Λοφαρίου, ο 13χρονος Οράι, ο Ταϊφουν και ο Λεβέντ ζουν τη δική τους Οδύσσεια. Το πρωί, πριν να πάνε στην Κομοτηνή, προσθέτουν στο κοντέρ τους κάποια επιπλέον χιλιόμετρα πηγαίνοντας στις Σάπες. Στην επιστροφή, ακόμη χειρότερα το λεωφορείο δεν μπαίνει καθόλου στο χωριό, «πηγαίνει στα άλλα χωριά, Τσιφλίκι, Σάπες. Το δρομολόγιο που γίνεται στις 1:30 το χάνουμε γιατί εμείς σχολάμε στις δύο» δηλώνει ο Γιουσούφ Λεβέντ προσθέτοντας «κάνουμε υπομονή, δεν έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε.»

Επιστρέφουν αργά το απόγευμα στο σπίτι. Σχεδόν δέκα ώρες μετά, κατάκοποι από τα πήγαινε κι έλα της δικής τους ζωής. Μαθητές του Λοφαρίου που ζωντανεύουν το χωριό με την παρουσία τους, απολαμβάνουν τη ζωή στον οικισμό τους, πληρώνοντας, όμως, υψηλό τίμημα.

Απάντηση