Κομοτηνή: Οι ευτυχισμένες μέρες των ελαιοχρωματιστών

«Τα βλέπεις, δεν τα βλέπεις ;» δηλώνει ο Ρωμανός και συνεχίζει να κρατά τη βούρτσα στα χέρια του βάφοντας το παλιό σπίτι. Εικοσιπέντε χρόνια ελαιοχρωματιστής έχει ανακατέψει και έχει περάσει πολλές μπογιές πάνω από τις επιφάνειες των τοίχων. «Πώς βρεθήκατε στο χώρο;» τον ρωτάμε σε ένα μικρό δικό του διάλειμμα κι εκείνος σπεύδει να απαντήσει «ήμουν νεαρό παλικαράκι, κάτι έπρεπε να κάνω και βρήκα αυτή τη δουλειά εργαζόμενος στην αρχή στο πλευρό του πατέρα μου » δηλώνει σημειώνοντας πως τα χρόνια άλλαξαν και η μια μέρα στη δουλειά είναι χειρότερη από την άλλη.

«Δουλεύουμε για να λέμε ότι δουλεύουμε. Το μεροκάματο είναι μικρό και τα κέρδη ελάχιστα» δηλώνει σημειώνοντας πως οι τιμές έχουν πέσει. «Αυτό το σπίτι κάνει 500 ευρώ, εγώ ανέλαβα να το κάνω με 150 ευρώ, πώς θα βγάλω το μεροκάματο; Απαιτεί πέντε μέρες δουλειάς , κάθομαι μέχρι τις οκτώ το βράδυ για να το τελειώσω» αποκαλύπτει ευρισκόμενος ήδη στο δεύτερο χέρι.

Η Κρίση άφησε το αποτύπωμα της και στο δικό του χώρο. Οι δουλειές λίγες. «Ο κόσμος», όπως λέει, «αφήνει το σπίτι να λερωθεί τελείως και μετά τα βάφει, δεν το φρεσκάρει πια κάθε χρόνο, όπως το συνήθιζε, λίγο πριν το Πάσχα ή την περίοδο του Καλοκαιριού, τώρα, επειδή λεφτά δεν υπάρχουν κάνει ότι δεν βλέπει τις ατέλειες». Παίρνει τη βούρτσα και συνεχίζει με την ελπίδα αύριο να μπορέσει να τα καταφέρει και να ολοκληρώσει αυτή τη δουλειά, προσδοκώντας ότι μια άλλη θα φανεί μέρες που είναι…

Απάντηση