Νέοι στα χρόνια των Μνημονίων

«Για το μέλλον δεν μπορώ να πω ότι σχεδιάζω κάτι. Μου φαίνεται δύσκολο να σχεδιάσω κάτι» δηλώνει ο νεαρός Δημήτρης. Έχοντας πάρει το πτυχίο του μαθηματικού, άνεργος και με το κορίτσι του συντροφιά, διστάζει να κάνει τα δικά του σχέδια γιατί, όπως λέει, «δεν υπάρχει κάτι σίγουρο που να μπορείς να πατήσεις».

Ο Δημήτρης δεν απογοητεύεται εύκολα. Αντιθέτως συνεχίζει τις προσπάθειές του, μόνο που τον τελευταίο καιρό περνά συχνά από το μυαλό του η ιδέα της μετανάστευσης. «Το σκέφτομαι συχνά, δεν το κρύβω» δηλώνει και εξηγεί ότι στην Ελλάδα οι επιλογές είναι λίγες. «Στον ιδιωτικό τομέα είναι μεγάλο το ρίσκο που παίρνεις για να επενδύσεις στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες που το επιχειρηματικό πλαίσιο είναι ξεκάθαρο, στο δημόσιο δεν θα με δελέαζε μια δουλειά, οπότε… » η φράση του μένει στην μέση. Η σκέψη της μετανάστευσης ξεπροβάλει ξανά.

Κι αν σας δινόταν η ευκαιρία να κάνετε κάτι τώρα, με τι θα θέλατε να ασχοληθείτε; Τον ρωτάμε για να τον δούμε να μην διστάζει καθόλου να απαντήσει «θα ήθελα να ασχοληθώ με την πληροφορική». Γιατί δεν μένετε στην Ελλάδα να αλλάξετε τα κακώς κείμενα που τόσο σας ενοχλούν; τον ρωτάμε κι απαντά πως «είναι τόσο πολλά, τι να αλλάξεις πρώτα;» αναρωτιέται χωρίς να κρύβει την απογοήτευση του. Στέκεται λιγάκι σιωπηλός κι αμέσως μετά προσθέτει «όμως, αν δεν τα αλλάξουμε εμείς οι νέοι, τότε θα μας αλλάξουν εκείνα…Και τίποτα άσχημο δεν θα μας ενοχλεί πια.»

Απάντηση