Στην κουζίνα της αλληλεγγύης

Προσφέρουν το φαγητό της Κυριακής. Νωρίς το πρωί βρίσκονται στην κουζίνα του μικρού κτιρίου, στην αυλή του παρεκκλησίου του Αγίου Αθανασίου, στο Κόσμιο της Ροδόπης. Εκεί προετοιμάζουν, εκεί μαγειρεύουν, εκεί πακετάρουν το φαγητό έτοιμο να το διανείμουν. Εθελοντές κι Εθελόντριες μιας προσπάθειας που καλά κρατεί τα τελευταία πέντε χρόνια. «Δεν αφήνουμε το συμπολίτη μας, τον συνάνθρωπό μας να μείνει χωρίς τρόφιμα, χωρίς φαγητό» δηλώνει η κα Ειρήνη Παπαχρήστου, εθελόντρια -επικεφαλής της προσπάθειας.

Εβδομήντα γυναίκες και εικοσιπέντε άντρες. Οι πρώτες στην κουζίνα, στην προετοιμασία, στο μαγείρεμα, στο πακετάρισμα. Οι δεύτεροι στη διανομή, delivery αλληλεγγύης, μοιράζουν το φαγητό, αλλά και τα πακέτα με τρόφιμα (λάδι, μακαρόνια, ρύζι, τυρί κ.α.) στις οικογένειες εκείνες με τέσσερα μέλη, στους ανθρώπους που μπορούν να μαγειρέψουν.

«Εγώ είμαι κάθε Κυριακή στο συσσίτιο. Συντονίζω αυτό το έργο μαζί με κάποιους άνδρες εθελοντές που με βοηθούν στην προμήθεια των τροφίμων» δηλώνει η κα Παπαχρήστου. Την Κυριακή μαγείρεψε μαζί με τις συνεργάτιδες –εθελόντριες μακαρόνια με κιμά για 120 άπορους συμπολίτες. Παράλληλα, όλες μαζί ετοίμασαν πακέτα τροφίμων για 130 οικογένειες. «Παλιότερα μαγειρεύαμε για 260 άτομα. Ήταν πολύ μεγάλος ο αριθμός, τώρα για 120 φροντίζοντας οι υπόλοιποι που έχουν ανάγκη, αλλά που μπορούν να μαγειρέψουν να παίρνουν στα χέρια τους τα πακέτα τροφίμων. «Ευτυχώς που έρχονται πάντα εθελόντριες και εθελοντές με χαρά και με θέληση. Ένα τέτοιο έργο απαιτεί συμμετοχή καρδιάς » δηλώνει η έμπειρη εθελόντρια. Παράλληλα, σημειώνει ότι οι προσφορές αγάπης από κατοίκους της περιοχής δεν λείπουν. Υπάρχει αγωνία από την πλευρά σας για την εξεύρεση των τροφίμων ή πάντοτε είστε καλυμμένοι; Ρωτάμε την κα Ειρήνη «Πάντοτε είμαστε καλυμμένοι γιατί υπάρχουν συνάνθρωποι μας που αντί να κάνουν μνημόσυνο και να καλέσουν τον κόσμο και να φάνε αυτοί που δεν έχουν ανάγκη το φαγητό, δίνουν τα χρήματά τους σε μας και ψωνίζουμε και μπορούμε να προσφέρουμε στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη ένα πιάτο φαγητό» απαντά μην κρύβοντας ότι νιώθει υπέροχα προσφέροντας. «Υπέροχα γιατί βοηθάω το συνάνθρωπο μου. Δεν κουράζομαι καθόλου, δεν έχω αισθανθεί ούτε μια μέρα κουρασμένη, προσεύχομαι στο Θεό και στην Παναγία να δίνει δύναμη σε όλους μας, γιατί το έργο είναι πολύ μεγάλο» εκμυστηρεύεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο, μετρημένο κι ευγενικό.

«Όλοι μαζί μπορούμε κοντά στον συνάνθρωπό μας, γιατί όλοι έχουν ανάγκη. Θα προτιμούσα να μην γίνονται πολυέξοδα μνημόσυνα στα café και στις ταβέρνες, αλλά να βοηθάνε μ’ αυτά τα χρήματα τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Αυτό δίνει δύναμη και σε μας. Υπάρχουν πάρα πολλοί. Έχουν αξιοπρέπεια οι Έλληνες, ακόμη κι όταν έχουν ανάγκη δεν το λένε. Μας έτυχε οικογένεια με δύο παιδιά, που έχασαν οι γονείς τη δουλειά τους, τους στηρίξαμε με τα πακέτα τροφίμων κι όταν βρήκαν δουλειά μας είπαν «αυτό το φαγητό πια δεν το χρειαζόμαστε, να το δώσετε σε άλλη οικογένεια, εμείς βρήκαμε δουλειά» κι αυτό όλους τους εθελοντές μας χαροποίησε πάρα πολύ.» Είναι τα κορίτσια της Κυριακής. Είναι οι Delivery της αλληλεγγύης. Όλοι μαζί κάθε Κυριακή «κάνουν το τραπέζι» στους απόρους, γιατί όπως εύστοχα δηλώνουν «όλοι μαζί μπορούμε».

Απάντηση