Συνειρμοί

γράφει η Ευαγγελία Σεραφείμ…
Κυριακή πρωί στο καφέ ….Η θάλασσα όμορφη, ήρεμη – γύρισε βοριάς σήμερα- χωρίς πολύ ορατότητα, το νησί δεν φαίνεται, αλλά ο ορίζοντας διαγράφεται γλυκά στο πέλαγος. Στο τραπέζι μου υπάρχει το σήμα ότι απαγορεύεται το κάπνισμα και γι’αυτό και κάθισα, αλλά δίπλα, γύρω, όλοι καπνίζουν. Ψάχνω με το βλέμμα τον σερβιτόρο να ρωτήσω, αλλά με προλαβαίνει η κυρία μπροστά μου και μου εξηγεί ότι μη καπνίζοντες κάθονται μόνο στα πίσω τραπέζια, από την πλευρά του δρόμου και όχι της θάλασσας.

Μα λέω ότι υπάρχει το σήμα, υπάρχει ο θερμαινόμενος ημι-υπαίθριος, λίγες μέρες πριν αυτός ήταν ο χώρος για τους καπνιστές… η κυρία μου λέει όχι, κάνω λάθος, της λέω και τόσα παιδιά με τους γονείς τους εδώ μέσα, να εισπνέουν τον καπνό, μου απαντά τι να γίνει και ανάβει το δικό της τσιγάρο, δίπλα στο δικό της παιδάκι. Η μουσική είναι αυτό το απροσδιόριστο ντουκ-ντουκ και η θάλασσα να είναι τόσο όμορφη. Προσπαθώ να μην δώσω σημασία στο κάψιμο του λαιμού μου, να μην ακούω τη μουσική… να λειτουργήσω αφαιρετικά: καφές και θάλασσα.

Δεν γίνεται όμως. Και επειδή μόλις γύρισα από μια πόλη του εξωτερικού, ευνομούμενης πολιτείας, και πολλά μάζεψα για την γούνα μας ως Έλληνες, ξαναλέω μέσα μου: ΝΑΙ είμαστε υποανάπτυκτοι. Και το θέμα της μη υπακοής στον αντικαπνιστικό νόμο (ΝΟΜΟ λέμε!!!!) είναι ο καθρέφτης μας, δεν είναι κάτι που συμβαίνει τυχαία.

Απάντηση