Ένας γκολτζής από τα παλιά

Όταν έβρισκε την μπάλα στον αέρα την έστελνε πάντα με καρφωτή κεφαλιά στα δίχτυα. Ο Βασίλης Βαργεμετζίδης του Φωτίου ήταν εξαιρετικό ταλέντο στο ποδόσφαιρο. Τη δεκαετία του 50 στη Ροδόπη υπήρχαν πέντε ομάδες, ο Θρακικός, η Ροδόπη, η ΑΕΚ, ο Ορφέας και μια ομάδα της Μειονότητας. «Τον καιρό εκείνο από την τσέπη μας τα πληρώναμε όλα». Η αγάπη του ήταν τόσο μεγάλη για το ποδόσφαιρο που ό,τι είχε και δεν είχε το έδινε για την αγορά των παπουτσιών του. «Ήταν τόση η λαχτάρα μου να παίξω, που οποιαδήποτε άλλη απόλαυση στα μάτια μου δεν μετρούσε» δηλώνει σήμερα.

Η μετανάστευση στη Γερμανία, ωστόσο, έβαλε άδοξο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα. «Ήμουν αναγκασμένος να δουλεύω στα ορυχεία, χίλια μέτρα κάτω από τη γη. Για μεγάλο χρονικό διάστημα έμπαινα και δεν ήξερα αν θα καταφέρω να βγω.» δηλώνει για το πρώτο διάστημα της εγκατάστασης τους στην Γερμανία. Αμέσως μετά έπιασε δουλειά σε αυτοκινητοβιομηχανία, οπότε οι συνθήκες εργασίας καλυτέρευσαν. «Ήθελαν κι άλλοι σαν κι εμένα Έλληνες μετανάστες να κάνουμε ομάδα ποδοσφαίρου για να παίζουμε. «Βασίλη, να σε κάνουμε προπονητή» μου είπαν μια μέρα. Εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου από την κούραση, αλλά το ποδόσφαιρο εξακολουθούσε να με γοητεύει.» θυμάται ο γκολτζής ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 70, σε ένα παιχνίδι του Άρη με τον Πανθρακικό η απογοήτευση που πήρε ήταν μεγάλη όταν δεν είδε σωστή αντίδραση των παικτών του Πανθρακικού με αποτέλεσμα ο αντίπαλος παίκτης να σκοράρει ανενόχλητος. «Δεν ήθελα καν να πάω στο γήπεδο». δηλώνει και σπεύδει να προσθέσει «Εμείς τότε παίζαμε για την φανέλα, θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον κόσμο που ερχόταν να μας απολαύσει. Δεν ήταν σωστό να τον απογοητεύεις. Έτσι, δεν υπήρχε παιχνίδι που να μην βάλω γκολ».

Από το Θρακικό βρέθηκε στη Ροδόπη, χωρίς πικρίες και διαζύγια που πληγώνουν βάζοντας γκολ και εκεί με «το τσουβάλι», όπως λέει. «Είμαι γέννημα θρέμμα Κομοτηναίος, με πικραίνει η «πτώση» του Πανθρακικού. Εμείς και τα παπούτσια και τις φανέλες τις πληρώναμε από την τσέπη μας. Κοίτα τώρα πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα…» παρατηρεί σκεφτικός αναπολώντας τις στιγμές που οι φίλαθλοι χειροκροτούσαν τις προσπάθειές του.

Απάντηση