Ο κος Ισμαήλ

Καλλιεργεί δέκα στρέμματα με καπνό. Ο κ. Ισμαήλ Ισμαήλ από τον Πολύανθο της Ροδόπης δεν έχει άλλους πόρους για να ζήσει παρά μόνο αυτά τα δέκα στρέμματα. Κι αυτά ακόμη τα ενοικιάζει. «Είμαι αναγκασμένος να βάζω καπνό γιατί το όποιο κέρδος είναι μεγαλύτερο από άλλες καλλιέργειες» δηλώνει και σπεύδει να σημειώσει πως από τα δέκα στρέμματα τα πέντε μόνο είναι ποτιστικά, τα άλλα είναι ξερικά. «Παίρνουμε παραγωγή μόνο αν βρέξει. Ελπίζουμε να βρέξει δηλώνει, να μην μας ξεχάσει ο Θεός».

Τον συναντήσαμε σε ένα διάλειμμα της δουλειάς, Ήδη έχει σπείρει τα φυτά στο χωράφι. «Φέτος», όπως λέει, «οι χασλαμάδες ήταν πολύ καλοί και τα φυτά «ψημένα». Τώρα έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας.» Η βροχή βοήθησε και στο φύτεμά τους. «Μέχρι τώρα όλα καλά, όμως, στο τέλος θα φανεί.» 45 χρόνια στα χωράφια γνωρίζει καλά πως η δουλειά του αγρότη εξαρτάται πάντα από τις καιρικές συνθήκες και μέχρι την τελευταία στιγμή κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Άλλοτε η παρατεταμένη ξηρασία κι άλλοτε το χαλάζι πολλές προσδοκίες των αγροτών κατάφεραν να διαψευστούν.

Στα 70 του σήμερα αναγκάζεται να δουλέψει για να ανταποκριθεί στα έξοδά του. «Δυστυχώς δεν έχω χωράφια, με δέκα στρέμματα δεν μπορείς να κάνεις πολλά» όση ώρα μιλά ετοιμάζει ένα πρόχειρο καφέ, «Το πιο φθηνό παίρνουμε πάντα.» λέει και γελά σπεύδοντας να μας προσφέρει. «Δυστυχώς οι νέοι μας δεν μένουν στα χωριά. Τα εγκαταλείπουν, άλλοι στο εξωτερικό, άλλοι στις πόλεις. Τα χρήματα αδειάζουν. Μετά από εμάς δεν ξέρω ποίοι θα καλλιεργούν μπασμά.» λέει φανερά προβληματισμένος μην κρύβοντας την απογοήτευσή του «πρέπει να σ’ ακολουθούν από πίσω για να έχει μέλλον μια δουλειά. Την καπνοκαλλιέργεια λίγοι νέοι τη θέλουν.» Παίρνει λίγες ανάσες ξεκούρασης. Πίνει τον πρόχειρο καφέ του κι επιστρέφει στο νοικιασμένο καπνοχώραφό του.

Απάντηση