Όλγα Τσετινέ, διευθύντρια Τραπεζικού Καταστήματος: «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»

IMG_2530Η Όλγα Τσετινέ μιλά  σήμερα στις «DailyStories» για την Κομοτηνή, τα ταξίδια, τη ζωή, τη γνώση. Αποκαλύπτει τι θυμάται, τι διαβάζει και ποιο μότο έχει πάντα στο μυαλό της…

Γεννήθηκα: Στην Κομοτηνή το 1970.

Ζω: Στην Κομοτηνή την πόλη που αγαπώ και που δεν θα εγκατέλειπα για κάποια άλλη περιοχή της χώρας ή του εξωτερικού. Είναι ευλογημένος ο τόπος μας.

Εργάζομαι: Ως Διευθύντρια Τράπεζας στην Κομοτηνή.

Ταξιδεύω: Ομολογώ πως λατρεύω τα ταξίδια. Είναι υπέροχο να γνωρίζεις νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες. Η εμπειρία κι η γνώση που αποκόμισα ταξιδεύοντας με έκαναν πιο πλούσια.

Διαβάζω: Η ανάγνωση, τα βιβλία αποτελούν σημαντικό κομμάτι στη  ζωή μου. Από μικρή, όταν ήθελα να ηρεμήσω, ταξίδευα μέσα από τις σελίδες των βιβλίων. Τώρα, στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, μόνο η ανάγνωση των εφημερίδων είναι καθημερινή, η ποίηση, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία πιο σπάνια. Στις διακοπές, όμως, διαβάζω συχνά.

Ακούω: Την εποχή της εικόνας, εγώ  προτιμώ τον ήχο. Ακούω μουσική, όλα τα είδη, και τα ακούω δυνατά. Λατρεύω τις μουσικές του κόσμου, ηρεμώ με Χατζιδάκι, χορεύω με Ροκ.

Θυμάμαι: Τα παιδικά μου χρόνια, την ανεμελιά, την αθωότητα μιας άλλης εποχής. Γυρίζω αρκετά συχνά πίσω και είναι σαν να μυρίζω τις μεθυστικές μυρωδιές των λουλουδιών, το βρεγμένο χώμα. Θυμάμαι τα παιχνίδια στις γειτονιές, το «τζαμί», τα «μηλάκια». Βλέπω χαμηλά σπίτια με δένδρα στα πεζοδρόμια. Επίσης, αρκετά συχνά θυμάμαι τον πατέρά μου, μιλούσε πάντα για: Δημοκρατία, Ισότητα, Ισονομία. Για μια άλλη εποχή που έρχεται και που έπρεπε όλοι μαζί να την κατακτήσουμε.

Μαθαίνω: Να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος. Μαθαίνω να ακούω πιο πολύ από το να μιλώ. Μαθαίνω πως το να δίνεις είναι σημαντικότερο από το να παίρνεις.

Αγωνιώ: Για το μέλλον των παιδιών μου.

Ονειρεύομαι: Την απεραντοσύνη της θάλασσας. Άλλοτε την  ηρεμία της κι  άλλοτε το θυμό της.

Το moto μου είναι : «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς»