Category Archives: Σχόλιο…

Σχόλιο:Νικητής στο Δήμο Ιάσμου είναι ο Κυριάκος Αμούτζας

IMG_3438Στον δήμο Ιάσμου το νήμα έκοψε πρώτος ο Καδή Ισμέτ. Για πέντε χρόνια θα είναι ο δήμαρχος του Δήμου Ιάσμου.  Νικητής, όμως, στα μάτια των δημοτών είναι ο Κυριάκος Αμούτζας. Είναι νικητής γιατί:

«Γιατί ο (ψευδο)μουφτής της Ξάνθης, ο (ψευδο)μουφτής της Κομοτηνής ο Τούρκος Πρόξενος ήταν κάθε μέρα στα τζαμιά της περιοχής και… «προσεύχονταν» για την εκλογή Καδή Ισμέτ»

«Γιατί ο επανεκλεγείς δήμαρχος δήλωνε ανερυθρίαστα πριν τις εκλογές:  «θα καθίσω στην καρέκλα μου και θα με βγάλουν δήμαρχο κ. Αμούτζα» έτσι κι έγινε, με τη μόνη διαφορά, αντί για την καρέκλα στα καφέ της κεντρικής πλατείας Κομοτηνής, όπου συνήθιζε να κάθεται  τα προηγούμενα 3,5χρόνια της θητείας του,  ήταν, για το προεκλογικό διάστημα, η καρέκλα του  στο δήμο.

Είναι νικητής γιατί «Ανεβήκαμε παντού κατά 700 σταυρούς και μέσα στον Ίασμο στα 7 εκλογικά κέντρα, δεν πήραμε ούτε ένα σταυρό παραπάνω.»

Είναι νικητής γιατί «οι 346 ψήφοι του Ερντογάν  στον Ίασμο την πρώτη Κυριακή  πήγαν όλες στον Καδή Ισμέτ την δεύτερη, χωρίς μια ψήφος  να «λοξοδρομήσει»».

Είναι νικητής γιατί στο πλευρό του είχε δημότες, απλούς, καθημερινούς βιοπαλαιστές, επαγγελματίες και επιστήμονες της περιοχής, νέους και ηλικιωμένους, γυναίκες και άνδρες, χριστιανούς και μουσουλμάνους, αλλά όχι το επίσημο ελληνικό κράτος…

Είναι νικητής γιατί κατάφερε να εμπνεύσει  μουσουλμάνους για παράδειγμα στον οικισμό  Αμαξάδων, οι οποίοι άντεξαν ηρωικά στις πιέσεις των ανθρώπων του Προξενείου και επέμειναν στην  επιλογή Αμούτζα, θεωρώντας την καλύτερη για τον τόπο.

Είναι νικητής γιατί και το βράδυ των Εκλογών κανείς από τους «επισήμους», τους «αιρετούς», τους «επιφανείς» της Ροδόπης δεν βρέθηκε στο πλευρό του σε αντίθεση με τον Καδή Ισμέτ που είχε το «νιάσιμο» ακόμη και  μουσουλμάνων αιρετών συμβούλων του Δήμου  Κομοτηνής…

Είναι νικητής γιατί πάλεψε τίμια κι έχασε άτιμα… γνωρίζοντας καλά, από πρώτο χέρι, ότι:  “Το προξενείο δεν θέλει τη μειονότητα να ανέβει, την θέλει πεσμένη κάτω να την χειραγωγεί”.

Ο Κυριάκος Αμούτζας είναι ο ουσιαστικός  νικητής της χθεσινής αναμέτρησης θρίλερ και το σημειώνουμε με την ελπίδα ότι θα το αντιληφθεί ο συμπαθής Καδή Ισμέτ και θα τον καλέσει στο πλευρό του να συνεργαστούν από κοινού για το καλό του τόπου…

μ.ν.

Αξιολόγηση στην εκπαίδευση

karakolidis panagiotis

Γράφει ο Παναγιώτης Καρακολίδης

Στην αξιολόγηση στην εκπαίδευση αναφέρεται με μακροσκελή κείμενό του ο Παναγιώτης Καρακολίδης, αντιπρόεδρος της ΕΛΜΕ Ροδόπης. Το πλήρες σχόλιο του έχει ως εξής:

“Μετά το τελευταίο τετράμηνο που είχαμε την εμπειρία της Αυτοαξιολόγησης, η οποία προχώρησε –όπως προχώρησε- στα σχολεία, είναι η στιγμή για έναν πρώτο αναστοχασμό και ορισμένες προτάσεις με ηρεμία και νηφαλιότητα. Στο πνεύμα αυτό με βρίσκει απολύτως σύμφωνο η διακήρυξη περισσότερων από 50 σχολικών συμβούλων στις 30/4/14,   οι οποίοι επισημαίνουν αυτά που όλη η εκπαιδευτική κοινότητα βλέπει (δεν βελτιώνεται έτσι η εκπαίδευση, δεν υπάρχει η συναίνεση του κλάδου σε ένα σύστημα συνδεδεμένο με ποσοστώσεις).

Τις απόψεις των έμπειρων και ευαίσθητων αυτών δασκάλων έρχονται να ενισχύσουν και οι δικές μας εμπειρίες, καθώς αυτήν την περίοδο διοργανώνονται σεμινάρια για το «portfolioεκπαιδευτικού». Όταν ένας δάνειος όρος από το Χρηματιστήριο εισέρχεται και στην εκπαίδευση (και καλώς εισέρχεται, συμβαίνει αυτό στις διάφορες δραστηριότητες του βίου), όμως γίνεται ένας από τους βασικούς δείκτες αξιολόγησης, αυτό σημαίνει δύο πράγματα : Α) εισάγονται κριτήρια από την αξιολόγηση στελεχών των πολυεθνικών Β) η αξιολόγηση επικεντρώνεται με απόλυτο τρόπο σε ατομικά χαρακτηριστικά και σε όχι σε δομές, συστήματα, τα οποία επηρεάζουν άμεσα και τις ατομικές επιδόσεις. Άρα, η στόχευση και η φιλοσοφία του Π.Δ152/13 μάς οδηγεί σε αμερικανικού τύπου αξιολογικά σχήματα, όχι σε ευρωπαϊκά (κάτι που καταδεικνύει μια προσεκτική μελέτη  των ευρωπαϊκών συστημάτων Αξιολόγησης του Δικτύου «Ευρυδίκη»).

Οι διαπιστώσεις αυτές, όπως και των σχολικών συμβούλων που αναφέραμε παραπάνω, γίνονται αποδεκτές στον νηφάλιο διάλογο από όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, πλην όμως όλοι ζητούν ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ εφαρμόσιμες και αποτελεσματικές και έχουν δίκιο, γιατί είναι καλή η κριτική, αλλά όταν έρχεται η ώρα να οικοδομήσει κανείς ένα αξιόπιστο σύστημα Αξιολόγησης, το πράγμα δυσκολεύει. Εκεί πρέπει να προτείνει κανείς κάτι εφικτό, αποτελεσματικό, σύμφωνο με τα οικονομικά δεδομένα της χώρας και της περιόδου. Ωστόσο, πριν διατυπώσουμε την πρότασή μας, μερικές ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ είναι απαραίτητες:

1)                 Η Αυτοαξιολόγηση είναι μια διαδικασία οπερετική, μόνο λόγο ύπαρξης έχει να εισαγάγει στα σχολεία το Π.Δ152/13, την Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού.

2)                 Πιο μπροστά από την Αξιολόγηση πρέπει να δουλευτεί το Αναλυτικό Πρόγραμμα, το περιεχόμενο της παιδείας, το εξεταστικό σύστημα, η έκταση της ύλης και η εμβάθυνση σε αυτήν. Γιατί τι νόημα θα έχει να αξιολογήσουμε τους δασκάλους π.χ που διδάσκουν Αρχαία Ελληνικά (πρωτότυπο) στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, όταν αποδεδειγμένα αυτός ο τρόπος διδασκαλίας έχει αποτύχει εκ του αποτελέσματος; Ή ποιο νόημα έχει να κρίνουμε τον δάσκαλο που διδάσκει μαθήματα Γενικής Παιδείας (και κατεύθυνσης ακόμα) στις δυο τελευταίες τάξεις ενός πλήρως φροντιστηριοποιημένου Λυκείου; Ή τι μπορεί να πετύχει ένας δάσκαλος της Αγγλικής, όταν διδάσκει γλωσσικό μάθημα του οποίου το επίπεδο οι περισσότεροι μαθητές έχουν ήδη κατακτήσει πιστοποιημένα από τα ιδιωτικά κέντρα ξένων γλωσσών και επιπλέον δεν έχουν και κίνητρα μάθησης;  Χωρίς μελέτη του αναλυτικού προγράμματος η αξιολόγηση είναι σαν να βάζουμε το κάρο πριν το άλογο.

3)                  Μέσα στον κλάδο των εκπαιδευτικών υπάρχουν όλες οι στάσεις απέναντι στην Αξιολόγηση, από την πλήρη απόρριψη κάθε Αξιολόγησης μέχρι την πλήρη αποδοχή κάθε τύπου Αξιολόγησης. Η πλειοψηφία, ωστόσο, δεν απορρίπτει ένα ανατροφοδοτικό, αποτελεσματικό και διαμορφωτικό (για τον εκπαιδευτικό) σύστημα Αξιολόγησης. Το στερεότυπο ότι «οι εκπαιδευτικοί συντεχνιακά απορρίπτουν την αξιολόγηση» πρέπει να σταματήσει να αναπαράγεται, απλούστατα γιατί ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. Είναι άλλη συζήτηση όμως να καταλήξουμε σε ένα σύστημα Αξιολόγησης.

4)                 Η συνάρτηση  του «εξαιρετικού» εκπαιδευτικού με κάθε είδους «πιστοποιήσεις», συμμετοχή σε «προγράμματα», επιμορφώσεις επί παντός επιστητού είναι απλουστευτικά ντετερμινιστική, γιατί το πολυσύνθετο φαινόμενο της διδασκαλίας δεν είναι (μόνο) θέμα τυπικών προσόντων, πολλών απ’ αυτά αμφισβητούμενων. Έπειτα, όπως ξαναείπαμε, το σύστημα, οι δομές και η κουλτούρα στην εκπαίδευση παίζουν ρόλο καταλυτικό.

5)                 Έχουν απόλυτο δίκιο όσοι θεωρούν το Π.Δ152/13 εργαλείο απολύσεων, διότι μπορεί να μην προβλέπει (ακόμη) απολύσεις, αλλά όταν θεσπίστηκαν ποσοστώσεις και σε άλλους κλάδους (π.χ ΟΤΑ), όπου προβλέπεται ποσοστό ανεπαρκών (15%), είναι θέμα χρόνου να γίνει το ίδιο και για τους εκπαιδευτικούς, γιατί «για τους εκπαιδευτικούς πρέπει να ισχύει ό,τι ισχύει για όλο το δημόσιο», όπως λέγεται για τις άδειες και για άλλα θέματα.

6)                 Η έλλειψη συστήματος Αξιολόγησης δεν σημαίνει αποδοχή οποιουδήποτε, γιατί ένα κακό σύστημα μπορεί να αποβεί χειρότερο από το τίποτε, όπως συνέβη με τον επιθεωρητισμό πριν το 1982, όταν οι εκθέσεις των επιθεωρητών δεν επιδίδονταν στον ενδιαφερόμενο(!), αφού στόχο μόνο είχαν την «εκτοπισμό» των «ενοχλητικών». Άλλωστε, κατά την έλλειψη Αξιολόγησης υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών που λειτουργούσε με υψηλό βαθμό ευθύνης.

Θα επιχειρήσουμε μετά τις παραδοχές αυτές να συνθέσουμε μία ΠΡΟΤΑΣΗ, όσο γίνεται πιο συγκεκριμένη, ώστε να την θέσουμε στην κρίση κάθε ειδικού και μη.

Ι.) Αποσύνδεση αξιολόγησης με ποσοστώσεις, υπηρεσιακές μεταβολές κ.τ.λ. Γιατί, το αποτέλεσμα το βλέπουμε ήδη στα σχολεία (συλλογή βεβαιώσεων από «σεμινάρια», σχέδια μαθήματος στο διαδίκτυο που απευθύνονται σε ομοτέχνους και όχι σε μαθητές, πελατειακά δίκτυα προστασίας που καραδοκούν, καθώς και εμπόριο γνώσης από διάφορους φορείς).

ΙΙ.) Συνολική αποτίμηση του επιπέδου των μαθητών μέσω πανελλαδικών τεστ, προσεκτικά δομημένων γι’ αυτό τον σκοπό . Οι γνωστές μας πανελλαδικές δεν αποτελούν κριτήριο, γιατί έχουν άλλο σκοπό (πολλές φορές με πολιτική σκοπιμότητα, να απαξιώσουν με δύσκολα θέματα τμήματα χαμηλής ζήτησης). Επιπλέον γίνονται πολύ αργά.

Η αξιοποίηση των στοιχείων που θα προκύψουν μπορούν να οδηγήσουν σε επιπλέον πόρους για ορισμένα σχολεία (να, πού πρέπει να πάνε τα εκατομμύρια του ΕΣΠΑ), σε αλλαγές στο ωρολόγιο και αναλυτικό πρόγραμμα. ΠΑΝΤΩΣ, ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ.

ΙΙΙ.) Ατομική αξιολόγηση μπορεί να υπάρξει για όσους συναδέλφους επιθυμούν να γίνουν «Οδηγοί Δασκάλου» (πρόταση του περιοδικού «Φιλόλογος» του Α.Π.Θ), οι οποίοι θα έχουν λιγότερες ώρες διδασκαλίας, ευκαιρίες μετεκπαίδευσης και θα καθοδηγούν στο σχολείο τους συναδέλφους τους σε συνεργασία με τον σχολικό Σύμβουλο. Άλλωστε, ένας Σύμβουλος δεν μπορεί να ελέγξει 14 κριτήρια, εκτιμώντας υποκειμενικά στα περισσότερα, σε έναν τεράστιο αριθμό εκπαιδευτικών. Ο ρόλος του «Οδηγού Δασκάλου» θα είναι βασικός στην ενδοσχολική επιμόρφωση, καθώς θα δείχνει στην πράξη κάθε διδακτική μεθοδολογία, πάντα υπό την ψιλή εποπτεία του Σχολικού Συμβούλου. Θα είναι ο Direktorτων ευρωπαϊκών σχολείων.

IV.) «Πώς θα εκλείψουν οι τεμπέληδες, οι αδιάφοροι και οι ακατάλληλοι;», όπως συχνά η κάθε λογής προπαγάνδα αναρωτιέται.  Η απάντηση είναι έλεγχος και κίνητρα. Έλεγχος (και ηλεκτρονικός) των διαγωνισμάτων, εκθέσεων, ενδεικτικών ασκήσεων ανά κεφάλαιο. Αν υπάρχει ένα μίνιμουμ όριο των παραπάνω και ο εκπαιδευτικός δεν το πιάνει, τότε ο εκπαιδευτικός να ελέγχεται.  Και φυσικά θα υπάρχει  αλληλοπαρότρυνση από τους συναδέλφους, ώστε το σχολείο να βγει «ασπροπρόσωπο» στα εθνικά τεστ. Κι εδώ φυσικά η αγωγή, η στοχευμένη επιμόρφωση (επί πραγματικών κενών των εκπαιδευτικών, όχι γενικώς και αορίστως) θα έχει τον πρώτο λόγο. Όταν πάλι προκύπτουν κραυγαλέες περιπτώσεις ακαταλληλότητας (αυτές σε ένα σχολείο δεν κρύβονται με τίποτα), να περνά ο συνάδελφος από ψυχοτεχνικά τεστ, να υποστηρίζεται επιμορφωτικά και έτσι η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μπορεί να επανέλθει.

V.) Όλες οι αλλαγές πρέπει πρώτα να δοκιμαστούν στην πράξη, όπως συμβαίνει σε κάθε ευρωπαϊκό σύστημα. Εδώ, όμως είναι το μεγάλο μας έλλειμμα. Έχουμε Πειραματικά που ταυτόχρονα είναι και Πρότυπα (παγκόσμια πατέντα!). Άρα, οι μαθητές και οι καθηγητές που εισάγονται κατόπιν εξετάσεων και συνεντεύξεων δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικά δείγματα της εκπαιδευτικής κοινότητας της χώρας και τα πορίσματά τους δεν θα έχουν καμμιά αξία. Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό το σημείο τις όποιες μεταρρυθμίσεις;

Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία οποιασδήποτε αλλαγής στην εκπαίδευση είναι το ήρεμο παιδαγωγικό κλίμα. Με αγχωμένους και πανικόβλητους δασκάλους, διεκπεραιωτές «Προγραμμάτων και Δράσεων» και μαθητές που πελαγοδρομούν μέσα σε χιλιάδες πληροφορίες μιας ύλης επιφανειακά διδαγμένης (λόγω όγκου και προβλημάτων μαθησιακών, λόγω υποστελέχωσης των σχολείων) κάθε σύστημα είναι θνησιγενές. Αυτό τουλάχιστον μπορούν να το αντιληφθούν ακόμη και οι θιασώτες του οικονομισμού που μας κυβερνούν, γιατί η ίδια ηρεμία απαιτείται και στην οικονομία.”

 

 

 

Ροδόπη:Σχόλιο – προτάσεις του Κώστα Μπούντα

IMG_2428Τις δικές του προτάσεις στήριξης της Ανάπτυξης στην Π.Α.Μ.Θ. καταθέτει προς τους υποψηφίους ο γεωπόνος Κώστας Μπούντας.

 

«Η παρούσα ανοιχτή επιστολή , τροφή για σκέψη , απευθύνεται  σε σας που σε λίγο καιρό θα είστε στο «τιμόνι» της αυτοδιοίκησης .

Έχει στόχο να συμβάλλει στην προσπάθεια ανάδειξης και αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιοχής μας , γιατί θέλουμε η τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση να παίρνει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες ,να στηρίζεται , να αξιοποιεί  τοπικές δυνάμεις και δυνατότητες και να δίνει λύσεις.

Σίγουρα ο πρωτογενής μας τομέας δεν έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του και μπορεί να συμβάλει θετικά στην οικονομική ανάκαμψη , γι αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη όλοι να συμβάλουμε ο καθένας με τη δύναμή του, με τη γνώση του, με τη φωνή του στο να έχουμε  καλύτερη προσέγγιση των θεμάτων του αγροτικού τομέα και της συμβολής του στην ανάπτυξη

 

Ξέρουμε ότι στον πρωτογενή τομέα  δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις , δεν υπάρχουν μυστικές συνταγές  , ούτε γίνονται θαύματα ,  αλλά χρειάζεται οργανωμένη προσπάθεια  και πολύ δουλειά .

Για να βρούμε τις λύσεις  είναι ανάγκη να διορθώσουμε λάθη και παραλείψεις ετών  , να αλλάξουμε νοοτροπίες και συμπεριφορές – και αυτό είναι το πιο δύσκολο .

Είναι ανάγκη να συμπληρώσουμε κενά , να προσαρμοστούμε στις εξελίξεις , να προσανατολιστούμε στην αγορά και όχι στις επιδοτήσεις ,                                 να κατανοήσουμε ότι η δανεική ευημερία των προηγούμενων δεκαετιών τελείωσε ανεπιστρεπτί , να απαγκιστρωθούμε από την ιδέα μιας ελληνικής γεωργίας  που δε μπορεί να επιβιώσει  χωρίς επιδοτήσεις ,απαλλαγές, ελαφρύνσεις, αποζημιώσεις ακόμη και πρόστιμα ..

 

Η δύναμη και ο πλούτος κάθε τόπου είναι οι άνθρωποί του ,  είναι οι νέοι του  για τους οποίους  ε μ ε ί ς  πρέπει  να δημιουργήσουμε  θέσεις εργασίας                                     αντί να περιμένουμε ,αν και πότε κάποιοι άλλοι , που δεν ξέρουν καν τα προβλήματά μας , να ενδιαφερθούν για τη λύση τους

Η τοπική μας κοινωνία έχει τη δυνατότητα να πάρει δημιουργικές πρωτοβουλίες , να χαράξει και να εφαρμόσει μια στρατηγική ανάπτυξης – μέσα στα εθνικά και  κοινοτικά πλαίσια – δημιουργώντας έτσι  προϋποθέσεις υγιούς αγροτικής ανάπτυξης

 

Η πρότασή μου είναι :

« Στροφή στα τοπικά προϊόντα , αυτά που ξέρουμε , αυτά να τα εξελίξουμε , να αναδείξουμε το ιδιαίτερο και διαφορετικό τους , να τα στηρίξουμε ,να τα προωθήσουμε και αυτό να γίνει με μια γεωργία που θα στηρίζεται στη γνώση , θα είναι φιλική προς το περιβάλλον , θα προσαρμόζεται στις εξελίξεις και θα τη διακρίνει η εξωστρέφεια».

 

 

Οι προτεινόμενες συγκεκριμένες ενέργειες που μπορούν να στηρίξουν την πρόταση είναι :

 

1. Η πιστοποίηση των προϊόντων γεωργίας και κτηνοτροφίας της οροσειράς της Ροδόπης με την ονομασία «Προϊόντα ορεινής Ροδόπης»

Στην  οροσειρά της Ροδόπης παράγονται εξαιρετικά προϊόντα γεωργίας και κτηνοτροφίας , με ιδιαίτερα και διαφορετικά χαρακτηριστικά

Τα σήματα ποιότητας σήμερα έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι των αγορών καθώς μπορούν να ανοίξουν δρόμους καλύτερης προβολής , προσφέρουν αναγνωρισιμότητα και διευκολύνουν τη διάθεση των προϊόντων .

Με δεδομένο ότι οι αγορές ζητούν ασφαλή ,ποιοτικά , επώνυμα προϊόντα είναι σκόπιμο και αναγκαίο να προχωρήσουμε σε πιστοποίηση των προϊόντων μας , αξιοποιώντας τον όρο «Ορεινό»

Μια τέτοια  ενέργεια μπορεί να στηρίξει θέσεις εργασίας ,να τονώσει τις τοπικές οικονομίες  και την κοινωνική συνοχή και να προστατεύσει πολλά προϊόντα από παράνομες ελληνοποιήσεις .

Επίσης η περιβαλλοντική , κοινωνική και οικονομική σημασία των ορεινών  περιοχών συνδέεται άμεσα και με την υψηλή φυσική τους αξία.

Σ’ αυτές τις περιοχές οι γεωργικές δραστηριότητες διεξάγονται με τρόπο ιδιαίτερα φιλικό προς το περιβάλλον ,  γι αυτό και είναι εύκολο να ενταχθούν σε προγράμματα βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας

Ο συνδυασμός της πιστοποιημένης ποιότητας των προϊόντων και της υψηλής περιβαλλοντικής αξίας των περιοχών παραγωγής,  καθιστά εφικτή την ανάπτυξη του αγροτουρισμού / αγροβιοτεχνίας και άλλων ήπιων μορφών τουρισμού, ως εναλλακτικών πηγών εισοδήματος στις περιοχές αυτές.

 

2. Δημιουργία «Βοτανικού κήπου» στην οροσειρά της Ροδόπης

Ο ορεινός όγκος της Ροδόπης   είναι μια κιβωτός βιοποικιλότητας , έχει 1600 αυτοφυή και ενδημικά αρωματικά φαρμακευτικά φυτά  ( άραγε σε ποια χώρα του κόσμου  κάτι τέτοιο θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητο ; )

Η δημιουργία ενός επισκέψιμου βοτανικού κήπου  θα αναδείξει το μεγάλο αυτό συγκριτικό πλεονέκτημα της περιοχής και θα  δημιουργήσει  εξαιρετικές προοπτικές για την καλλιέργεια και την αξιοποίηση των αρωματικών φαρμακευτικών φυτών στην περιφέρειά μας  .

Ο βοτανικός κήπος , θα είναι επισκέψιμος , θα έχει αρκετές θέσεις εργασίας και  μπορεί να είναι οικονομικά αυτοδύναμος από την αξιοποίηση πληθώρας προϊόντων ( ξηρή δρόγη , αιθέρια έλαια , ανθόμελο , αρωματικά σαπούνια , αρωματισμένα λάδια , διακοσμητικά γλαστράκια κ.α.) .

 

3. Ίδρυση και λειτουργία φορέα τυποποίησης και συσκευασίας ελαιολάδου σε επίπεδο  ΑΜΘ –                                                                     δημιουργία ετικέτας «εξαιρετικό  παρθένο ελαιόλαδο ΑΜΘ»

Οι αγορές δεν ζητούν μόνο ασφαλή ,ποιοτικά και επώνυμα προϊόντα αλλά και  ποσότητα για την ομαλή τροφοδοσία και λειτουργία τους .                                            Για το λόγο αυτό θεωρώ αναγκαία – μέσω μιας υγιούς συλλογικής πρωτοβουλίας -τη δημιουργία μιάς ετικέτας για το ελαιόλαδο της περιφέρειας , ώστε να μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις μερίδια αγοράς τόσο στο εσωτερικό όσο κυρίως στο εξωτερικό .

 

Έτσι , γι αυτό το εξαιρετικό προϊόν , τον «υγρό χρυσό» όπως το αποκαλούμε, θα αποφύγουμε την διάθεση χύμα ή σε τενεκέδες , θα αποφύγουμε τον ελληνοελληνικό πόλεμο τιμών και θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε όλες τις ποιοτικές παραμέτρους σε όλες τις φάσεις , κυρίως όμως θα του προσδώσουμε την προστιθέμενη αξία που του αξίζει .                                                                     Σημειώνω ότι στην ΠΑΜΘ τα τελευταία χρόνια έχουν φυτευτεί χιλιάδες ελαιόδεντρα , που μπαίνουν σταδιακά στην παραγωγή και ότι οι κλιματικές συνθήκες μας «υποχρεώνουν» να κάνουμε νωρίς τη συλλογή του καρπού και την ελαιοποίηση στο στάδιο της «βιομηχανικής ωρίμανσης» , που μας οδηγεί στην παραγωγή εξαιρετικής ποιότητας ελαιολάδου – σχεδόν αγουρέλαιου .

 

 

4.Επαγγελματική κατάρτιση αγροτών

Το μεγάλο μυστικό της αγροτικής ανάπτυξης κάθε περιοχής είναι το υψηλής επαγγελματικής κατάρτισης αγροτικό δυναμικό που είναι ικανό  να κατανοήσει τις σύγχρονες ανάγκες , να αναλάβει επιχειρηματικές πρωτοβουλίες , να υιοθετήσει καινοτόμες λύσεις , που θα εξασφαλίσουν τη μεγαλύτερη δυνατή αποδοτικότητα των δυνατοτήτων του .

Πρέπει λοιπόν να είναι η σταθερή μας επιδίωξη η γνώση να έρθει στο προσκήνιο ,

Στη χώρα μας η οργανωμένη και συστηματική επαγγελματική κατάρτιση είναι από περιορισμένη έως ανύπαρκτη .

Τα Κέντρα»Δήμητρα» που είναι επιφορτισμένα με το θέμα αυτό περιορίζονται  στην πάντα καθυστερημένη κατάρτιση των νέων αγροτών , για μόνο 150 ώρες , που είναι άλλωστε βασική προγραμματική υποχρέωσή τους προκειμένου να εισπράξουν την 2η  δόση της επιδότησής τους  και από ‘κει και μετά δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον .

Δυστυχώς στην ΠΑΜΘ επί μια 10ετία σχεδόν λειτουργούσαν τα 2 από τα 6 Κέντρα «Δήμητρα» και  παρ οτι δαπανήθηκαν εκατομμύρια για την ανακαίνιση και αναβάθμισή τους , δεν επεδείχθει ανάλογο  ενδιαφέρον για τη στελέχωση και δραστηριοποίησή στο θέμα της οργανωμένης και συστηματικής κατάρτισης των αγροτών της περιοχής .

Προτείνω οι εν λόγω δομές να αποδοθούν το γρηγορότερο δυνατό στις τοπικές κοινωνίες , για να στελεχωθούν και να αξιοποιηθούν σύμφωνα με τις ανάγκες και τις προτεραιότητές τους , εμείς ξέρουμε τον τόπο μας καλύτερα από το «κράτος των Αθηνών» .                                                                             Όμως θεωρώ αναγκαίο να διευκρινίσω ότι  παραχώρησή τους σε άλλους φορείς , για άλλες χρήσεις όχι μόνο αλλοιώνει το χαρακτήρα τους , τις αποφάσεις και συμφωνίες για τη συγκεκριμένη λειτουργία τους ,αλλά μπορεί να θεωρηθεί σαφέστατα ως κατάφορη απαξίωση του αγροτικού κόσμου

Την απαξίωση  προς τον αγροτικό τομέα και τον αγρότη , όπως και από όποιον αυτή εκδηλώνεται , την πληρώνει και θα την πληρώνει η ελληνική κοινωνία με την μεγάλη διατροφική εξάρτηση από τρίτες χώρες και με τις όποιες και όσες αναμενόμενες  συνέπειες στα θέματα διατροφικής ασφάλειας

Να θυμίσω ότι τα Κ.Ε.Γ.Ε. υπαγμένα στις Δ/νσεις Γεωργίας –Αγροτικής Ανάπτυξης των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων , λειτούργησαν για περισσότερα από 40 χρόνια χωρίς προβλήματα , απόλυτα δημιουργικά και με σημαντική θετική συνεισφορά στην αγροτική ανάπτυξη .

 

 

 

 

5.Συμβουλευτική υπηρεσία προώθησης αγροτικών προϊόντων

 

Μπορεί η ΠΑΜΘ  να εξετάσει τη δημιουργία μιας υπηρεσίας υποστήριξης των προσπαθειών για την προώθηση  των αγροτικών προϊόντων  τόσο στην εγχώρια όσο  και στις αγορές του εξωτερικού καθώς και στις αγορές των όμορων  χωρών αξιοποιώντας  ουσιαστικά τις τόσες  αδελφοποιήσεις  ,                                           τις συνεργασίες και  επισκέψεις .

Θα είναι μεγάλη βοήθεια η ενημέρωση των ενδιαφερομένων για προβολή  προϊόντων σε εκθέσεις , για συνεργασίες , για ζήτηση προϊόντων , για απαιτούμενες προδιαγραφές ποιότητας και διαδικασίες ,για τις συνθήκες ανταγωνισμού  και πολλά άλλα .

 

Σήμερα, είτε το θέλουμε είτε όχι, κάθε δράση ή αδράνειά μας κρίνεται και αντανακλάται σε οικονομικό αποτέλεσμα

 

Για να οικοδομήσουμε ένα βιώσιμο μέλλον δεν αρκεί   απλά  να το θέλουμε                     πρέπει και να προσπαθήσουμε

 

Αν ψάξουμε  μέσα στην τριετία της οικονομικής κρίσης 2010-2013, θα βρούμε ότι κυκλοφόρησαν εκατοντάδες νέα προϊόντα ελληνικών επιχειρήσεων , από τα οποία, τα 2/3 (68%) ανήκουν στην κατηγορία τροφίμων και ποτών.

Πρόκειται για προϊόντα ποιοτικά , επώνυμα , πιστοποιημένα

Έχουμε σήμερα 104 ελληνικά προϊόντα αναγνωρισμένα ως Π.Ο.Π.

Η επιτυχία αυτών των προσπαθειών οφείλεται σε δράση , σε πρωτοβουλίες                                         στην αναζήτηση νέων αγορών,  στη στροφή σε ποιοτικά και αναγνωρίσιμα προϊόντα,  στην εξωστρέφεια,  στον σωστό επαγγελματισμό

Τα  παραδείγματα αυτά καταρρίπτουν όλη τη  μοιρολατρία για αδιέξοδα ελληνικής γεωργίας – καταρρίπτουν τη νοοτροπία του «δεν γίνεται»

Μπορούμε να ζωντανέψουμε το τόπο μας

Παράγουμε άριστα προϊόντα, πολύ καλύτερα από πολλά εισαγόμενα και μπορούμε να κάνουμε αυτά που έχουμε ακόμα καλύτερα

Μπορούμε να παράγουμε και άλλα πολλά

Δεν είμαστε αδύναμοι, ούτε ανίκανοι.

Είμαστε και δυνατοί και ικανοί, μπορούμε να τα καταφέρουμε και να  δημιουργήσουμε τη γεωργία που αξίζει ο τόπος μας.»

 

Σχόλιο του Θανάση Μουσόπουλου, φιλόλογου συγγραφέα «ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ»

Όταν γίνονται εκλογές στη χώρα μας ανα- ή ξανα- ανα-καλύπτουμε έκπληκτοι ή έκθαμβοι διάφορα πράγματα. Ένα από τα θέματα που τα Μέσα Ενημέρωσης – κυρίως τα εξ Αθηνών καθ’ ημάς ορμώμενα – ‘παίζουν’, είναι τα σχετικά με τη μειονότητα της Θράκης, τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας. Έχω την αίσθηση, ότι συνήθως κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλο, εαυτούς και αλλήλους. Προ ενός έτους δημοσίευσα ένα εκτεταμένο άρθρο με τίτλο «ΑΡΑΓΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΟΡΦΩΜΕΝΗ ΤΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ; »

moysopoylos

Θανάσης Μουσόπουλος, φιλόλογος συγγραφέας

Στο άρθρο μου αυτό προσπαθώ αντικειμενικά να εξετάσω τα προβλήματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων στη χώρα μας. Σημειώνω :

«Λαμβάνοντας υπόψη δύο βασικά δεδομένα : πρώτον ότι η μητρική γλώσσα των μουσουλμάνων της Θράκης δεν είναι ίδια για όλους / όλες (τουρκικά, ‘πομακικά’, ρομανί) και δεύτερον ότι αναφερόμαστε σε έλληνες πολίτες που ζουν και θέλουν να ζουν στην Ελλάδα, θα απαντήσω στα δύο σχετικά ερωτήματα – ποια είναι η σημα-σία της μητρικής γλώσσας και ποια γλώσσα είναι φρόνιμο να γνωρίζουν οι κάτοικοι της Ελλάδας, ανεξάρτητα καταγωγής και προέλευσης. Το πρώτο ερώτημα θα το δι-ερευνήσω επιστημονικά, το δεύτερο πρακτικά και εμπειρικά. Πάντοτε, όμως, στις προσεγγίσεις μου προέχει το ανθρωπιστικό / ανθρώπινο στοιχείο και κριτήριο. Να προσθέσω, βέβαια, ότι όλα αυτά που συζητούμε έχουν και μια πρόσθετη ευρωπαϊκή διάσταση».

Αφού εξέταζα και τις τρεις γλώσσες διατύπωσα τις εξής απόψεις:

«Οι ομάδες των μουσουλμάνων δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να διακρίνονται σε ανώτερες και κατώτερες, ούτε πρέπει τα κριτήρια για την όποια αναφορά μας σ’ αυτές να είναι αριθμητικά, αλλά μόνο ανθρωπιστικά. Αυτό σημαίνει ότι οι προτάσεις, οι θέσεις και οι λύσεις στα όποια προβλήματα είναι απαραίτητο να κυριαρχούνται κατεξοχήν από σεβασμό του προσώπου – ανεξάρτητα από χαρακτηριστικά επίκτητα / συγκυριών και σκοπιμοτήτων.

Τα παιδιά της μειονότητας όπως και όλα τα ελληνόπουλα είναι χρέος της ελληνικής πολιτείας να μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα. Αυτό είναι ανεξάρτητο από τις διεθνείς συμβάσεις, για την παιδεία των παιδιών της μειονότητας. Στους τόπους που υπάρχει μουσουλμανική μει-ονότητα πρέπει να υπάρχουν δύο ειδών σχολεία : α) ελληνικά σχολεία προσχολικής, υποχρεωτικής (δημοτικό – γυμνάσιο) και λυκειακής εκπαίδευσης (γενικής και επαγγελματικής), β) μειονοτικά σχολεία – σύμφωνα με τις συμβάσεις – στα ελληνικά και στη μειονοτική γλώσσα που επιλέγουν οι κάτοικοι. Επειδή όμως η μειονότητα δεν είναι γλωσσικά ενιαία, όπου χρειάζεται, θα υπάρχει εκπαιδευτική δομή ‘φροντιστηρίου’ για τη μειονοτική γλώσσα που δε διδάσκεται στο σχολείο. Ούτως ή άλλως η μητρική γλώσσα πρέπει να γίνεται αντικείμενο σπουδής. Βασικός στόχος είναι να μάθουν την ελληνική γλώσσα, από τη στιγμή που τα παιδιά ζουν στην Ελλάδα».

Το Νοέμβριο του 1997 δημοσίευσα το άρθρο «Πολιτιστική συγκρότηση = Πολιτιστική συγκράτηση». Αναφέρομαι σε Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Νεοπρόσφυγες.

Παραθέτω την § 4 που αναφέρεται στην εκπαίδευση και στον πολιτισμό.

«Στο υποχρεωτικό για όλους εκπαιδευτικό σύστημα, θα πρέπει να μαθαίνουν όλοι τέλεια την κοινή γλώσσα – την ελληνική, και επίσης τέλεια τη μητρική τους. Να μαθαίνουν την κοινή ιστορία και πολιτισμό της περιοχής, της Θράκης, αλλά και την ιστορία και τον πολιτισμό των άλλων ομάδων. Ο κάτοικος στους Θράκης πρέπει να γνωρίζει το ‘δικό’ του και τα ‘άλλα’, που τον περιβάλλουν. Φορείς του πολιτισμού και της ιστορίας είναι οι άνθρωποι. Για να τους γνωρίσω και να τους αγαπήσω, οφείλω να γνωρίσω τι κουβαλά ο καθένας. Αυτό οφείλει να μου το προσφέρει η υποχρεωτική εκπαίδευση. Πάντοτε μι-λούσαμε για την ανάγκη να εισαχθεί η τοπική ιστορία και ο πολιτισμός στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Να προσθέσω ότι στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, εκτός των πολλών άλλων που πρέπει να γίνουν, πρέπει για διδάσκοντες και διδασκόμενους να εισαχθεί ως μάθημα η γνώση της περιοχής».

Κλείνοντας παραπέμπω σε ένα άρθρο μου που δημοσίευσα το 1994 στο ‘Εμπρός’ – πριν από 20 ολόκληρα χρόνια. Ο τίτλος του άρθρου – είναι εύγλωττος : Θρακοσωτήρες και Θρακέμποροι (Θρακοθήρες). Δε χρειάζεται επεξήγηση. Μόνο ο επίλογος αρκεί :

«Φτάνει πια! Δε θέλουμε πνευματικούς σωτήρες. Δεν μπορούν μερικοί να μας βλέπουν, όπως οι ευρωπαίοι αποικιοκράτες έβλεπαν τους ιθαγενείς. Θρακική αφύπνιση τώρα!».

Πολιτική – και δη προοδευτική και αριστερή – χωρίς δημοκρατία, αλήθεια και ανθρωπισμό, δεν είναι σωστή πολιτική.

Σχόλιο του Δημήτρη Μπαμπαλή… «Μια αξία χωρίς τιμή… εθελοντισμός»

IMG_2419Διά μέσω της μακραίωνης ιστορίας της παγκόσμιας πολιτισμικής εξέλιξης, το ανθρώπινο γένος έχει εκφράσει μια πλειάδα από χαρακτηριστικά ενίοτε μεμπτά κι άλλοτε ενάρετα. Σ’ αυτό το άρθρο θα σταθώ μονάχα σ’ ένα εξ αυτών. Ο περί ου λόγος ακούει στο όνομα «εθελοντισμός».

 

Από πεζής περιγραφικής απόψεως ο εθελοντισμός ορίζεται ως «η ηθελημένη παροχή υπηρεσιών για κοινωφελή σκοπό».  Ένας ορισμός λακωνικός μα και περιεκτικός.  Μέσα στον ορισμό αυτόν αναγνωρίζουμε τις τρείς συνιστώσες της εννοίας του εθελοντισμού, ήτοι:

 

α) την ηθελημένη, άρα ελεύθερη κι αβίαστη βούληση δια προσφορά
β) την εκτέλεση έργου δια της παροχής υπηρεσιών τύπου αρωγής ή

εξυπηρέτησης
γ) την ύπαρξη τέλους, δηλαδή σκοπιμότητας στην πράξη.  Στην συγκεκριμένη

εννοιολογική οντότητα του εθελοντισμού, ο σκοπός ερμηνεύεται με την

πλατειά έννοια του κοινωφελούς.

 

Στον τον πιο πάνω λεξικολογικό ορισμό παρατηρούμε κάποιες εγγενείς αδυναμίες της ορθής διαστάσεως της εννοίας του εθελοντισμού.  Κατ’ αρχήν απουσιάζει μια ιδιαίτερα σημαντική δια τον εθελοντισμό αξία η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στον οποίο στηρίζεται η όλη προσπάθεια – κι αυτή δεν είναι άλλη παρά η ανιδιοτέλεια.  Κατά δεύτερο λόγο, στον πιο πάνω ορισμό,  δεν ορίζεται με σαφήνεια ο στόχος της πράξης.  Εάν σταθούμε στην στενή έννοια του όρου «κοινωφελές» τότε οποιαδήποτε προσπάθεια εθελοντικής προφοράς υπηρεσιών από άτομο σε άτομο τείνει να θεωρηθεί άτοπος καθώς επίσης υπό τον ίδιο όρο άκυρος θα χρηζόταν και κάθε προσπάθεια προσφοράς υπηρεσιών με αποδέκτες όχι τους ανθρώπους αλλά τα ζώα (πχ. η προσπάθεια διάσωσης σπανίων ειδών ή απειλούμενων ζώων) ή τα φυτά (πχ. η δενδροφύτευσις).

 

Προς τιμή μας, ουδείς μένει στον τυπικό ορισμό της λέξεως αλλά προχωρούμε στην ουσιαστική έννοια του εθελοντισμού και στο ορθό νοηματικό υπόβαθρο το οποίο περιέχει.

 

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να σταθούμε σε μία μικρή αλλά σημαντική διευκρίνιση.  Αν και ο εθελοντισμός αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις μιά σαφής έκφρασις φιλανθρωπίας πρέπει εν τούτοις να την διαχωρίσουμε από την ελεημοσύνη.  Η βοήθεια η οποία καταλήγει σε ελεημοσύνη πηγάζει από οίκτο δια τον αναξιοπαθούντα ο οποίος θεωρείται πως βρίσκεται σε «κατώτερη» μοίρα.  Ενώ η βοήθεια η οποία προσφέρεται ως πράξις εθελοντισμού δεν πηγάζει από αίσθημα ανωτερότητος   έναντι κάποιου πάσχοντος συνανθρώπου αλλά προσφέρεται από έναν πολίτη σε άλλον δοκιμαζόμενο άνθρωπο, σε επίπεδο ίσος προς ίσον.

 

Ο εθελοντισμός έχει εξελιχθεί στις μέρες μας και έχει οργανωθεί συστηματικά μέσα από πολλά και καλά συγκροτημένα κινήματα.  Έχει αγκαλιασθεί τόσο από κρατικές οργανώσεις (πχ. ο εθελοντισμός στους Ολυμπιακούς αγώνες, δενδροφυτεύσεις από Δήμους και Κοινότητες) όσο και από μη κυβερνητικές οργανώσεις (πχ. Ιατροί Χωρίς Σύνορα, Greenpeace, Διεθνής Ερυθρός Σταυρός).  Αυτού του είδους ο εθελοντισμός ανήκει στην κατηγορία του ομαδικού ενώ πολύ συχνά συναντάμε και τον ατομικό εθελοντισμό.  Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφερθώ στο raison d’ être του παρόντος άρθρου.

 

Ο λόγος, περί της εθελοντικής προσφοράς υπηρεσιών κάποιων νεαρών συμπολιτών μας στο κοινωνικό σύνολο.  Συγκεκριμένα αναφέρομαι στο Γενικό Νοσοκομείο της Κομοτηνής, το μοναδικό καταφύγιο των ασθενούντων ανθρώπων, στην πόλη και στον νομό μας.

 

Το Νοσοκομείο της Κομοτηνής αποτελεί για μια μεγάλη μερίδα του Ροδοπαίου πληθυσμού τη στερνή ευκαιρία να βρουν λύση στα προβλήματα της υγείας τους σε μια εποχή όπου το ίδιο το θεραπευτήριο «πάσχει».  Πάσχει από πολλές ελλείψεις οι οποίες στο ευρύ τους σύνολο δεν αποτελούν αντικείμενο αναφοράς σε αυτό το άρθρο καθώς θα αναφερθώ μόνον στο μείζον και ευρέως γνωστό θέμα της υπηρεσιακής στελέχωσης.  Συγκεκριμένα αναφέρομαι στην έλλειψη του Νοσηλευτικού προσωπικού.  Αλλά καθώς το άρθρο δεν συντάχθηκε για να συνθέσει πολιτικό λόγο περί της ανεπάρκειας του προσωπικού αλλά για να αποτελέσει εγκώμιο κάποιων ατόμων οι οποίοι εργάζονται (όχι με την συμβατική έννοια του όρου) στα διάφορα τμήματα του Νοσοκομείου ως εθελόντριες  Νοσηλεύτριες.

 

Διαβαίνοντας τους διαδρόμους του Νοσοκομείου σε κάθε του βήμα συναντά κανείς τους δύσμοιρους πάσχοντες όλων των ηλικιών και κοινωνικών τάξεων.  Κι όλοι τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο δεν αναγνωρίζεται ευθείς εξ αρχής.  Για να το διακρίνει κανείς πρέπει να τους κοιτάξει βαθιά στα μάτια την ώρα που περνούν από δίπλα μας κρατώντας τον ορό στο χέρι ή χωλαίνοντας με τις πατερίτσες υπό μάλης.

 

Εκεί, βαθιά μέσα στα μάτια τους, θα νοιώσουμε τη φωνή τους και θα μας μιλήσουν δίχως ν’ ανταλλαχθούν δυό λόγια μεταξύ μας.  Όλοι τους αναζητούν την φροντίδα, την απαραίτητη και αναγκαία φροντίδα για να βρουν την υγεία τους.  Στα πλαίσια αυτής της αναζήτησης στελεχώθηκαν οι Κλινικές του Νοσοκομείου με υγειονομικό προσωπικό.  Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια το προσωπικό των Κλινικών του Νοσοκομείου – και αναφέρομαι κυρίως στο Νοσηλευτικό – έχει συρρικνωθεί σημαντικά.  Η έκφρασις «σημαντική συρρίκνωσις» πιστεύω πως αποτελεί υποτίμηση της πραγματικότητος.  Ορθότερα θα έλεγα πως πρόκειται δια μια «επικίνδυνη συρρίκνωση» του Νοσηλευτικού Προσωπικού η οποία δεν έχει αφήσει ανέγγιχτη καμία Κλινική και κανένα Τμήμα του Νοσοκομείου.

 

Σ’ αυτούς λοιπόν τους δοκιμαζόμενους καιρούς του Νοσοκομείου, προσήλθαν εθελοντικά νέα άτομα με γνώσεις και ικανότητες, αλλά πάνω απ’ όλα με καλοπροαίρετη διάθεση, να προσφέρουν τις ανιδιοτελείς υπηρεσίες τους.  Ο αριθμός τους είναι μικρός αλλά το έργο τους μέγα!  «ουκ εν τω πολλώ το εύ, αλλ’ εν τω εύ το πολύ».

 

Οι εθελόντριες Νοσηλεύτριες του Νοσοκομείου μας  έχουν επωμισθεί υποχρεώσεις και εργασίες οι οποίες φθάνου αυτές των τυπικά διορισμένων αδελφών των τμημάτων, ευρισκόμενες σε πλήρη αρμονία και συνεργασία με τις έμπειρες μισθωμένες αδελφές, εκτελούν ευσυνείδητα όλες τις Νοσηλευτικές πράξεις και ενέργειες τις οποίες αναλαμβάνουν, συχνά σε βάρδιες πλήρεις ωρών.  Αποτελούν παράδειγμα για όλους μας καθώς δίνουν καθημερινά τον άνισο αγώνα τους με τις ανάγκες των ασθενών και τις απαιτήσεις των ασθενειών τους καθώς προσφέρουν αγόγγυστα το έργο τους σ’ αυτήν την παραγκωνισμένη και μεθόριο περιοχή της πατρίδας μας.

IMG_2421

Ο Δημήτρης Μπαμπαλής είναι ιατρός χειρουργός στο «Σισμανόγλειο» Νοσοκομείο Κομοτηνής, όπου ασκεί καθήκοντα διευθυντού στη Χειρουργική Κλινική.

Η ανταμοιβή τους είναι η ίδια τους η πράξις.  Κατά μίαν έννοια, με την προσφορά τους φυλάτουν Θερμοπύλες στην ακριτική Ροδόπη προσφέροντας με ηθική γενναιότητα, ασχέτως της οικονομικής τους καταστάσεως τις ανιδιοτελείς υπηρεσίες τους στο κάλεσμα του καθήκοντος.

 

Κι ο Καβάφης μας λέει: «Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των…φυλάγουν Θερμοπύλες…γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι».

 

Δικαίως λοιπόν αυτά τα άτομα, χωρίς να το ζητούν, διάγοντας τον βίο τους σύμφωνα με το «λάθε βιώσας» του Επικούρου, αξιώνουν εκ της φύσεως των πράξεων τους να αναγνωρισθούν από την τοπική κοινωνία και να τιμηθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες των Αρχών της πόλεως και του νομού μας.  Να τιμηθούν όχι δια λόγους τυπικής υποχρέωσης ή άλλου συμβατικού πρωτοκόλλου αλλά ως ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης του έργου τους από την πολιτεία, ως φόρος τιμής στην έννοια του εθελοντισμού, ως πράξις πρεσβεύσεως εναρέτων ενεργειών εκ μέρος των τοπικών ηγετών μας και ως προβολή της ζώσας ηθικής υπόστασης αυτής της πόλεως.

 

Επιστρέφοντας στην επικεφαλίδα του άρθρου αυτού και μετά από τα όσα αναφέρθηκαν, πιστεύω πως δικαιώνεται ο τίτλος του παρόντος, πώς η αξία ενάρετων πράξεων όπως ο εθελοντισμός ξεπερνούν τον ορισμό τους και ως εκ τούτου δεν μπορούν τιμολογηθούν.