Category Archives: Ένα κλικ μια ιστορία

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…

xantopoulou

Κώστας Παπάζογλου , Αναστασία Ξανθοπούλου , Δέσποινα Ιωαννίδου , Νατάσα Τεγοπούλου , Λεμονιά Ταβλαρίδου…

22 χρόνια μετά  συναντήθηκαν  γύρω από ένα τραπέζι και είχαν πολλά να πουν…. Συμμαθητές και συμμαθήτριες στο  1ο Λύκειο Κομοτηνής. Όλοι τους απόφοιτοι του  ’92. Είχαν πολλά να πουν, ακόμη περισσότερα να θυμηθούν. Συνόδευαν τις κουβέντες τους  άλλοτε με δάκρυα στα μάτια κι άλλοτε με γέλια.

Ονόματα συμμαθητών τους, καθηγητών τους, μαθήματα και περιστατικά ξεπήδησαν από τα χείλη τους. Παιδιά τότε, γονείς σήμερα. Ανανέωσαν το ραντεβού τους , έδωσαν ευχές, αντάλλαξαν φιλιά, τηλέφωνα και διευθύνσεις. 22 χρόνια μετά χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…

Ένα κλικ μια ιστορία… Γιώργος Παπαδριέλλης

Papadrielis Telis

20 χρόνια πριν… Ο δημοσιογράφος Τέλης Κελεσίδης φιλοξενεί τον Γιώργο Παπαδριέλλη σε μια συζήτηση για τις εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση του 1994 στο KOSMOS Channel. Τότε ο αείμνηστος δήμαρχος κάνει πρόταση στον δημοσιογράφο να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιό του. Το επαγγελματικό «συναισθηματικό κώλυμα», λέγεται κι αγάπη για το επάγγελμα, οδηγεί τον δεύτερο εκτός λίστας. Όχι, όμως, και την οικογένειά του. Με υποψήφιο δήμαρχο τον Τάσο Βαβατσικλή πια η σύζυγος του Ευγενία έθεσε  υποψηφιότητα με τη «Νέα Πορεία». Ήταν ένα κλικ…μια ιστορία.

Ήταν  Αύγουστος  του 2002 όταν ο τότε Δήμαρχος Κομοτηνής  Γιώργος Παπαδριέλλης,  «έφυγε» από τη ζωή.

«Ένας αγωνιστής που αφιέρωσε τα παραγωγικότερα χρόνια του στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων, στα ιδανικά της Δημοκρατίας, του πολιτικοκοινωνικού μετασχηματισμού, του πολιτισμού και της ισονομίας και ισοπολιτείας.» όπως ειπώθηκε από τους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί του.

Ακατάβλητος αγωνιστή που πάλεψε για την ανάδειξη της Kομοτηνής ως κέντρου σημαντικών εξελίξεων στον Eλλαδικό και στον ευρύτερο Bαλκανικό χώρο.

O Γιώργος Παπαδριέλλης γεννήθηκε στην Kομοτηνή το 1944. Ήταν Οδοντογιατρός στο επάγγελμα, παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Από το 1983 ήταν δημοτικός Σύμβουλος.

Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου τη διετία 1985 – 1986. Υποψήφιος δήμαρχος το 1986. Δημοτικός Σύμβουλος μεταξύ 1987 – 1990. Δήμαρχος από το 1991 μέχρι και το 2002. Mέλος Διοικητικού Συμβουλίου της KEΔKE από το 1995 μέχρι και το 2002. Πρόεδρος της Tοπικής Ένωσης Δήμων και Kοινοτήτων N. Pοδόπης. Mέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου Aνατολικής Mακεδονίας και Θράκης. Mέλος Aθλητικών και Πολιτιστικών Σωματείων.

Ένα πολύ δημιουργικό στέλεχος της Tοπικής Aυτοδιοίκησης, που ειδικά σήμερα αν και απών είναι παρών στις θύμησες εκείνων που τον έζησαν…

Ένα κλικ μια ιστορία…ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος θυμάται

triantafyllopoylos ena klik mia istoria1978 Θεσσαλονίκη: Η ορκωμοσία του πατέρα μου στην Ανωτάτη Βιομηχανική Θεσσαλονίκης. Μετά από μια Οδύσσεια βασάνων και διωγμών περίπου 10 ετών, ο πατέρας μου καταφέρνει να πάρει το πτυχίο του, έχοντας δίπλα την οικογένειά του. Στο όνομα του πατρός, λοιπόν, που έδινε μάχες για το δίκιο και για το κοινό καλό, χωρίς να λογαριάζει προσωπικό κόστος. Στο όνομα του πατρός, που με το παράδειγμά του μας δίδαξε να πολεμάμε με το σπαθί μας και τις γνώσεις μας. Στο όνομα του πατρός που μας δίδαξε αξίες, αρχές και ανθρωπιά. Πατέρα μου, κι αν λείπεις, η ψυχή σου είναι μαζί μου και μου δίνει δύναμη να αντέχω τις λύπες και τις απογοητεύσεις, να μην το βάζω κάτω και να αγωνίζομαι να γίνω περισσότερο άνθρωπος.

Ένα κλικ μια ιστορία: Γυμναστικές Επιδείξεις στο 6ο Δημοτικό Σχολείο

 

Scan014Μέρα όχι και τόσο ευχάριστη, σίγουρα περίεργη για μένα, αλλά και για την  υπόλοιπη παρέα, όμως, μια αναταραχή, μια αναστάτωση, μια αμηχανία  την νιώθαμε  πάντα παρά τους αστεϊσμούς και τα πειράγματα . Οι περισσότεροι δεν απολάμβαναν  και πολύ –πολύ αυτού του είδους τις εμφανίσεις. Δεν έλειπαν κι εκείνοι, όμως, που όσο κι αν ξεκινούσαν βαριεστημένα από το σπίτι το πρωί,  ένιωθαν ξεχωριστή περηφάνια στο άκουσμα του πρώτου εμβατηρίου. ..ως άλλα παιδιά της Ελλάδος παιδιά…

Κάτι από παρέλαση είχαν οι γυμναστικές επιδείξεις  του Σχολείου μας. Μαθητές στο Έκτο Δημοτικό Σχολείο  της Κομοτηνής με τις δοκιμαστικές να προηγούνται και τις στολές άψογα φροντισμένες με τα μαύρα παπουτσάκια όλων μας  να γυαλίζουν.

1970-71 στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής με τις γυμναστικές επιδείξεις  να μονοπωλούν τη μέρα κι εμένα ανάμεσα σε συμμαθητές με το ίδιο βήμα…

Ένα κλικ μια ιστορία: Η γιαγιά μου η Γεωργία…

«Αχ κορίτσι μου, την ελαφριά πέτρα όλοι τη σηκώνουν και την πετάνε, τη βαριά κανένας» μου έλεγε η γιαγιά μου, κάθε φορά που με έβλεπε να είμαι υπέρ του δέοντος φιλική, πρόσχαρη, να χαχανίζω ή να μιλάω με τις ώρες στο τηλέφωνο.

Ioannidou Katerina giagia

Κατερίνα Ιωαννίδου: Η γιαγιά μου η Γεωργία…

«Άλλο να είσαι σοβαρός και άλλο σοβαροφανής» ανταπαντούσα εγώ. Πράγματι όμως είχε δίκιο και σε αυτό η αφεντιά της. Με τα χρόνια αντιλήφθηκα ότι πολλοί άνθρωποι συγχέουν την ευγένεια με την αφέλεια και την εγκαρδιότητα με τη βλακεία.  Πολλοί γνωστοί, «φίλοι» και συνεργάτες  θεώρησαν πως  επειδή από τη φύση μου είμαι ανοιχτή, χαλαρή και απολαμβάνω να με πειράζουν και να πειράζω, μπορούν από μόνοι τους να παίρνουν το  θάρρος να λένε περισσότερα από όσα πρέπει, να ξεπερνούν τα όρια.

Παρ’όλο που αποδέχομαι την διαφορετικότητα και την ιδιορρυθμία του καθενός και ούτε παρεξηγούμαι εύκολα, ούτε θυμώνω, όταν αντιληφθώ ότι πάνε να με καβαλήσουνε, αντιδρώ ακαριαία, κόβοντας τον αέρα στους επίδοξους καταπατητές της ανθρώπινης υπόστασης μαχαίρι. «Έτσι γιαγιάκα, ενώ φαινομενικά είμαι μία μικρή ελαφριά πετρούλα, άν κάποιος πάει να με σηκώσει και να με πετάξει, θα του κοπεί η μέση….» «Ίσα ρε μάγκα….» ανταπάντησε η γιαγιά μου η καλή.

Μπορώ λοιπόν μετά βεβαιότητας να υποστηρίξω ότι η ρήση αυτή της μπάμπουσκας εγγράφηκε στο σκληρό μου δίσκο, με προφύλαξε από πολλές κακοτοπιές και παρεξηγήσεις, αφού πρώτα κατάφερα να την εντάξω στο  DNA μου, χωρίς όμως να καταπιέζω την δυνατή ανάγκη που πάντα έχω μέσα μου, να γνωρίζω νέους ανθρώπους, να τους δέχομαι όπως είναι και να τους αγκαλιάζω όπως είναι χωρίς να τους κρίνω και χωρίς να κρατάω πισινές όπως μας συμβουλεύουν «οι δικοί μας να κάνουμε», «γιατί ο κόσμος είναι κακός».

Γιατί για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο εις βάθος, δε μπορεί να είσαι μαζεμένος και επιφυλακτικός, μη δίνοντας ευκαιρίες. Τις δίνεις, και αν σε πουλήσουν, απλά πατάς DELETE. Και σε πουλούν πολλοί…. αλλά οι λίγοι που μένουν, οι εμπειρίες που ανταλλάσσεις, τα μηνύματα που μεταφέρονται εκατέρωθεν, οι φιλίες και οι συνεργασίες που δημιουργείς, οι καταπληκτικές στιγμές, αξίζουν το ρίσκο του να ανοίγεσαι, να δίνεσαι, να αγαπάς. Εκεί κάνεις SAVE.

Απόσπασμα από το σε εξέλιξη βιβλίο, «Η γιαγιά μου η Γεωργία»

Το Παλιό Δικαστικό Μέγαρο Κομοτηνής…

IMG_2480…σύμφωνα με πληροφορίες του Κομοτηναίου  αρχιτέκτονα μηχανικού Κώστα Κατσιμίγα,μελετήθηκε και κατασκευάστηκε από Ολλανδό αρχιτέκτονα περί το 1870, επί σουλτάνου Αβδούλ Αζίζ και του διαδόχου του Αβδούλ Χαμίτ Β’ για λογαριασμό της τότε Οθωμανικής Διοίκησης, ως Διοικητήριο.

Πιθανολογείται ότι στον ίδιο χώρο του τότε διοικητηρίου λειτουργούσε και το Δικαστήριο (Καδής), καθόσον δίπλα ακριβώς, στο χώρο που σήμερα έχει ανεγερθεί το νέο δικαστικό μέγαρο, υπήρχαν οι φυλακές, οι οποίες λειτουργούσαν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Είναι γνωστό ότι το κτίριο βρισκόταν σε μια περιοχή και άλλων διοικητικών δραστηριοτήτων και μορφών εξουσίας. Δίπλα ακριβώς, υπήρχε στρατόπεδο όπου σήμερα βρίσκεται το Διοικητήριο της 21ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας. Το κτίριο άρχισε να κτίζεται το 1910 ως Διοικητήριο Τουρκικής Μεραρχίας και, όπως μαρτυρεί ο διάκοσμός του, ολοκληρώθηκε επί βουλγαρικής κατοχής την περίοδο 1913 – 1919…Ήταν ένα κλικ,μια ακόμη μικρή ιστορία…

Ιστορία 114 χρόνων…

IMG_2084

Ξενοδοχείο Αστόρια,κεντρική πλατεία Κομοτηνής

Βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. Στεγάζεται σε παλιό διατηρητέο μνημείο που κτίσθηκε το 1900 με σχέδιο του αρχιτέκτονα Όθωνα. Ο λόγος για το Ξενοδοχείο Αστόρια, από το μπαλκόνι του οποίου έχουν μιλήσει όλοι οι επιφανείς έλληνες πολιτικοί του προηγούμενου αιώνα. Σε ξενοδοχείο μετατράπηκε το 1935 από το Νικόλαο Παπαθεοδώρου. Ανακαινίσθηκε πλήρως το 1994 και το 2009, έκτοτε λειτουργεί με τη σημερινή, γνωστή σε όλους τους Κομοτηναίους, μορφή…