Tag Archives: Χριστός

Κομοτηνή: Η πνευματική κρίση ρίζα όλων των άλλων κρίσεων

Για τα Χριστούγεννα, μια από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες γιορτές της Χριστιανοσύνης, μιλά ο πατέρας Αυγουστίνος σημειώνοντας ότι εορτάζουμε το γεγονός της ενανθρωπίσεως του Θεού, «αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε μπροστά στη λύση του πιο μεγάλου προβλήματος το οποίο αντιμετωπίζουμε ως άνθρωποι κι αυτό είναι το τι πρόκειται να γίνει». Continue reading

Ο σταυρός των αντιπάλων του Κομνηνού

11780659_10206154426054100_381281782_nΌταν ενθρονίστηκε αυτοκράτορας ο Αλέξιος Κομνηνός, ζήτησε να του φέρουν τον κατάλογο των αυλικών, που είχαν υπηρετήσει επί του προκατόχου του. Πλάι στα ονόματα εκείνων που είχαν σταθεί φανατικοί εχθροί του σημείωσε κι από ένα σταυρό. Αυτοί το έμαθαν και φανταζόμενοι ότι εκείνος ο σταυρός σήμαινε τη θανάτωσή τους, άρχισαν να ετοιμάζονται για να φύγουν σε άλλες χώρες. Αλλά ο αυτοκράτορας τους κάλεσε και τους είπε:
– Κάνετε λάθος. Ο σταυρός, που έβαλα δίπλα στο όνομα του καθενός σας, έχει το ίδιο νόημα που έχει κι ο σταυρός του Χριστού. Χάρις.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anekdota/14#ixzz3iqx8R9S5

Μητρόπολη Αλεξανδρούπολης:Εγκύκλιος του Πάσχα

mitropolitesalexsisaniouΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΤΡΑΪΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ
ΑΝΘΙΜΟΣ

Πρὸςτοὺςεὐλαβεῖς Πρεσβυτέρους τῆςἹερᾶς μας Μητροπόλεως
καὶτοὺςεὐσεβεῖςχριστιανοὺςτῆς πόλεως, τῆς Νήσου καὶτῶνχωριῶν μας.
Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοὶκαὶ τέκνα ἐνΚυρίῳ,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἀπόψε ὁ Τάφος τῆςΓεθσημανῆἄνοιξεἐκτῶνἔσωκαὶ ὁ μεγάλος Νεκρὸςἀναστήθηκε. ΤὸἀνθρώπινοσῶμαΤου διατηρήθηκε ἀναμάρτητοκαὶ ἡ θεία φύση Του τὸἐξαγόρασεἀπὸτὴ φθορά. Ὁ Χριστός, ποὺὡςΘεὸςποτὲδὲνἔλλειψεἀπὸτὴνἉγία Τριάδα, ἔζησεγιὰ 33 χρόνια στὴγῆ, κοντά μας καὶ μαζί μας ὡςἄνθρωπος, μὲσκοπὸνὰἀνεβάσειτὸἀνθρώπινοσῶμα Του στὸνοὐρανόκαὶνὰτὸἐνσωματώσειμὲτὸν Πατέρα καὶτὸἍγιοΠνεῦμα.

ἈμέσωςμετὰτὴνἈνάστασή Του ὁ Χριστός, ἀπευθυνόμενοςστοὺςμαθητὲςκαὶστὶς μαθήτριές Του, ἔλεγεκαὶ ξανάλεγε: «Χαίρετε». Αὐτὸς ὁ χαιρετισμὸς παρέμεινε σὲ χρήση μέχρι σήμερα, γιὰνὰ φανερώνει μιὰ πρόταση ζωῆς. Ζητάει ἀπὸμᾶς ὁ ἈναστημένοςΧριστὸςνὰ χαιρόμαστε. ΤὰΕὐαγγέλιαἀρχίζουνκαὶ τελειώνουν μὲτὴν χαρά: οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεέμ, ἀφοῦ προσκύνησαν τὸ βρέφος στὴ φάτνη, ἐπέστρεψανστὰ χειμαδιά τους «δοξάζοντες καὶαἰνοῦντες»(Λουκ. β΄ 20)καὶοἱἈπόστολοι, μετὰτὴνἈνάληψητοῦ Κυρίου ἐπέστρεψανστὰἹεροσόλυμα«μετὰχαρᾶς μεγάλης»(Λουκ. κδ΄52). Ἀλλὰκαὶὅλη ἡ διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου ἦτανμιὰ προσπάθεια νὰσωθεῖ ὁ κόσμος μὲτὴ χαρά: «ἐσεῖς τώρα λυπόσαστε•ὅμωςθὰσᾶςδῶκαὶ πάλι καὶθὰχαρεῖ ἡ καρδιά σας, καὶτὴ χαρά σας κανεὶςδὲνθὰ μπορέσει νὰσᾶςτὴνἀφαιρέσει»(Ἰω.16, 21-22).

Σήμερα ὁ κόσμος μας εἶναι κατηφής. Ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότηταεἶναισκυθρωπὴκαὶ ὁ σύνολος πολιτισμός μας ἀποπνέειθανατίλα. Οἱἄνθρωποι, ἀκόμα κι ὅτανἔχουμετὰ πάντα, δὲν χαιρόμαστε ἢ κρύβουμε τὴ χαρά μας μ’ἕναπαγερὸκαὶἀνέκφραστοπροσωπεῖο. Τὰ νέα παιδιά μας διερωτῶνταιμὲ συνθήματα στοὺς τοίχους: «ἆραγε, ὑπάρχειζωὴπρὶντὸ θάνατο;»καὶ βεβαιώνουν: «πεθαίνουμε στὰ 20 καὶμᾶς κηδεύετε στὰ 80μας». Ὑποπτεύομαιὅτι τώρα, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλληἐποχή, χρειαζόμαστε τὸ μήνυμα τοῦΕὐαγγελίουκαὶτὸἄγγελματῆςχαρᾶςτοῦΧριστοῦ.

Ποιὰὅμωςεἶναι ἡ χαρὰποὺἐπαγγέλεται ὁ Χριστός; Πότε μπορεῖ ὁ σύγχρονος ἄνθρωποςνὰχαρεῖκαὶ μάλιστα μὲ τέτοια χαρὰποὺκανεὶςδὲνθὰ μπορέσει νὰτοῦτὴνἀφαιρέσει;

Ὁ ἄνθρωπος χαίρεται ὅτανθυμᾶταιὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὰ πάντα. Ἀφοῦτὰδημιούργησε, προνοεῖκαὶγιὰὅλα. Ἄρα λοιπόν, δὲνὑπάρχουμεὡςἀποτέλεσμαζαριᾶς, οὔτε συμπτώσεων. Στὴν πορεία τῆςζωῆς μας δὲνεἴμαστε μονάχοι, ἀλλὰεἶναι ὁ Θεὸςποὺμᾶς κρατάει ἀπὸτὸ χέρι. Ἐπιτρέπει νίκες, παραχωρεῖἦττες, μᾶςἐμφανίζεται λίγο καὶ χάνεται πάλι, μᾶς φορτώνει σταυροὺςκαὶ χαλυβδώνει τὴνἀντοχή μας, μᾶς φωτίζει τὶςσκοτεινὲςτοῦ βίου μας νύχτες, μᾶς περνάει ἀπὸἔκπληξησὲἔκπληξηγιὰνὰ σκοτώσει τὴν πλήξη μας, μᾶςἀποκαλύπτειτὶςὀμορφιὲςτῶνγηρατειῶν ἢ μᾶς ξαναπαίρνει κοντά Του νέους, μᾶς χαμογελάει πίσω ἀπὸτὶςἀρρώστειές μας ἢ μᾶς σκουπίζει τὰ δάκρυα τοῦ πόνου, συμμερίζεται τὴ ζωή μας καὶτὴ μπολιάζει μὲτὴ δική Του, ὥστενὰ ζήσουμε γιὰ πάντα στὸΣῶμα Του καὶστὸΑἷμα Του, μετατρέπει τὴ ζωή μας σὲἀκριβὴἐμπειρίακαὶτὸ θάνατό μας σὲἀνάλαφροὕπνο. Μᾶς χαρίζει τὴνἈνάστασή Του γιὰνὰμὴνἀπελπιστοῦμε ποτέ. Μᾶςὀνομάζειἀδελφούς Του καὶμᾶςἀποκαλεῖ φίλους Του. Μᾶς χαρίζει τὸνἑαυτό Του καὶμᾶςκληροδοτεῖτὴΒασιλεία Του.

Ἔ, λοιπόν! Μὲἕνα τέτοιο ΘεὸγιὰΠατέρα, εἶναικανεὶςποὺνὰμὴχαίρεται; Ὑπάρχει λύπη ποὺθὰμᾶς καταβάλει; Ὑπάρχει πόνος ποὺθὰμᾶς γονατίσει; Ὑπάρχει φόβος ποὺθὰμᾶς φοβίσει; Αὐτὸςποὺ ντύνει τὰἄγριακρίνατῶνἀγρῶν, αὐτὸςποὺταΐζειτὰπουλιὰτοῦοὐρανοῦ(Ματθ. 6, 26-28), Αὐτὸςμᾶς φροντίζει περισσότερο ἀπ’ὅλατὰ δημιουργήματά Του. Ὅσαἔγιναν, ὅσα γίνονται κι ὅσαθὰ γίνουν στὴγῆ μας, εἶναιἐκφάνσειςτῆςἀγάπηςτοῦΘεοῦκαὶτῆς Προνοίας Του γιὰμᾶς. Ἕνας τέτοιος Θεὸςδὲνμᾶς ζητάει τίποτε ἀπολύτως. Μᾶς δίδει τὰ πάντα καὶ χτυπάει τὴν πόρτα μας,ὥστενὰτοῦἀνοίξουμεκαὶνὰμᾶς βάλει νὰ καθίσουμε μαζί Του στὸ θρόνο Του (Ἀποκ. 3, 20).

Αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ αἰτίατῆςχαρᾶς μας. Τῆςχαρᾶς, ποὺκανεὶςδὲνμπορεῖνὰτὴνἀφαιρέσειἀπὸἐμᾶς, ἐπειδὴ ἡ λύτρωση, ἡ εὐλογία, ἡ Ἀνάσταση, ἡ σωτηρία εἶναιἐξασφαλισμένα πλέον γιὰμᾶς. ΕἶναιδῶρατοῦΘεοῦσὲμᾶς, ποὺμᾶςδώθηκανγιὰ πάντα. Γι’αὐτὸ ἡ Πίστη μας, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική μας Πίστη, δὲνἀπαντάεισὲἀπορίες, δὲν λύνει προβλήματα, δὲνἐπιβάλλει φορτία καὶὑποχρεώσεις. Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική μας Πίστη, μόνο ρωτάει τὸν καθένα μας: «Ποῦ βρίσκεται ὁ θησαυρὸςτῆςκαρδιᾶς σας;».Καὶ ἡ ἀπάντησή μας πρέπει νὰεἶναι ἡ ἑξῆς: Ὁθησαυρὸςτῆςκαρδιᾶς μας εἶναι κρεμασμένος στὸ ξύλο. Ὁ ἔρωταςτῆςψυχῆς μας σταυρώθηκε. Ἡ ζωή μας ἀναστήθηκε. Τίποτε πεσμένο δὲνὑπάρχει γύρω μας. Τίποτε πεθαμένο δὲνὑπάρχει μέσα μας. «ἈνέστηΧριστὸςκαὶχαίρουσινἌγγελοι…καὶ πάντες εἰσέλθετεεἰςτὴνχαρὰντοῦ Κυρίου ἡμῶν». Ἀρκεῖνὰμὴνἀφήσουμε τίποτε νὰμᾶς χωρίσει ἀπὸτὴνἀγάπη Του, «οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτεἄγγελοι, οὔτεἄλλεςοὐράνιες δυνάμεις, οὔτε παρόντα οὔτε μέλλοντα, οὔτεκανεὶςἀπὸτὸνοὐρανὸ ἢ ἀπὸτὸνἅδηνὰ μπορέσει ποτὲνὰμᾶς χωρίσει ἀπὸτὴνἀγάπητοῦΘεοῦγιὰμᾶς, ὅπωςμᾶς φανερώθηκε στὸ πρόσωπο τοῦἸησοῦΧριστοῦ» (Ρωμ. 8, 38-39).

Λοιπὸνἀδελφοί, νὰ χαίρεστε «ἐνΚυρίῳ» πάντοτε, πάλι θὰσᾶςτὸξαναπῶ, νὰ χαίρεστε!

ΧριστὸςἈνέστη! ἀδελφοίκαὶ τέκνα ἀγαπητά.

ΕὐχέτηςστὸνἈναστάνταὑπὲρ πάντων ἡμῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

Το Μεγάλο Σάββατο και η προσδοκία της Ανάστασης

anastashΤο Μεγάλο Σάββατο η Εκκλησία μας κείται στην προσδοκία της Ανάστασης. Ο Χριστός βρίσκεται στον Άδη, το σώμα Του έχει ταφεί, χωρίς όμως να γνωρίζει την φθορά που γνωρίζουν όλοι οι νεκροί, καθώς παραμένει ενωμένο με την θεότητα, ενώ η ψυχή του Χριστού βρίσκεται στην κόλαση, στο χώρο του θανάτου, όπου κηρύττει την μετάνοια.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός ολοκληρώνει το έργο της Θείας Οικονομίας, που είναι η ανάσταση όλης της Δημιουργίας και όλων των ανθρώπων, κι αυτών που ήταν εν ζωή, αλλά και αυτών που είχαν πεθάνει πριν τον ερχομό του Ιησού στον κόσμο. Ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, νικιέται δια του θανάτου του Χριστού, και όλα κινούνται στην προσδοκία της Ανάστασης, της γνήσιας ελευθερίας.

Σ’ έναν από τους πιο όμορφους ύμνους, που ολοκληρώνουν την ακολουθία του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, διαβάζουμε τα εξής θαυμάσια λόγια: «Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών εν τάφω κειμένην, ίνα τους εν τάφοις κειμένους ζωοποιήση. δεύτε σήμερον, τον εξ Ιούδα υπνούντα θεώμενοι, προφητικώς αυτώ εκβοήσωμεν. Αναπεσών κεκοίμησαι ως λέων. τις εγερεί σε, βασιλεύ; αλλ’ ανάστηθι αυτεξουσίως, ο δους σεαυτόν υπέρ ημών εκουσίως. Κύριε, δόξα σοι». Το ποιητικό αυτό κείμενο αποτυπώνει το απόσπασμα της Παλαιάς Διαθήκης, που αναφέρεται στον Ιακώβ. Ο Χριστός κοιμάται σαν το λιοντάρι, έτοιμος να ξυπνήσει, να αναστηθεί, να φέρει στον κόσμο την ελπίδα, τη χαρά της νίκης, την συντριβή του θανάτου, να φέρει στην ιστορία το πιο σπουδαίο μήνυμα, που άλλο ανώτερο δεν υπάρχει: ότι πλέον είμαστε ελεύθεροι και από το θάνατο.

Για τους περισσότερους ανθρώπους ο θάνατος είναι η έσχατη απόδειξη δουλείας. Είμαστε ανίσχυροι απέναντί του. Μπορούμε να τον απομακρύνουμε, αλλά όχι να τον υπερβούμε. Για τους περισσότερους ο θάνατος αποτελεί το βιολογικό και οριστικό τέρμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν υπάρχει λογική απόδειξη επιστροφής από το «επέκεινα», το μετά τον θάνατο, με αποτέλεσμα η θλίψη να είναι ανυπέρβλητη. Απέναντι στον θάνατο ο άνθρωπος ζει με τον φόβο ή εκείνη την ελπίδα ότι το τέλος δεν θα έλθει.

Ο Χριστός έζησε τον θάνατο, όχι ως βιολογικό τέρμα ή ως αναπόδραστη κατάσταση, αλλά ως υπακοή στο θέλημα του Πατέρα Του. Έφτασε την φύση Του, που είχε την αθανασία δεδομένη, καθώς δεν είχε αμαρτία, στο κατώφλι του θανάτου και το πέρασε σωματικά, για να μας δείξει ότι ο θάνατος είναι το τέρμα, μόνο όταν συνοδεύεται από τον χωρισμό από το Θεό. Αυτός που ζει το Θεό με υπακοή στο θέλημά Του, αυτός που αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας, η οποία είναι ο θάνατος, ελευθερώνεται ακόμη και από τα δεσμά του θανάτου, γιατί ακολουθεί τον Χριστό.

«Εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει. εάν δε αποθάνη, πολύν καρπόν φέρη», μας λέει ο Κύριος. Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος αποτελεί για μας τους θνητούς την αφορμή, πολύν καρπό να φέρουμε, αν ζούμε με υπακοή στο Θεό. Ο Χριστός μας δίδαξε ότι αυτό είναι κατορθωτό. Αν πεθάνουμε ως προς την αμαρτία, δηλαδή νεκρώσουμε τα πάθη και τις κακίες μας, τότε ουσιαστικά φέρουμε πολύν καρπό, της αγάπης, της αρετής, της πίστης στο Θεό, γιατί αυτό είναι το θέλημά Του για μας. Αν πεθάνει ο εγωισμός μας, με την άσκηση, την προσπάθεια, την ταπείνωση, την θυσία, τότε πολύν καρπό φέρουμε. Τραβάμε την χάρη και το έλεος του Θεού και τότε, ακόμα και ο βιολογικός θάνατος είναι το σημείο εκείνο της ζωής που μας απαλλάσσει από την φθορά και την αμαρτία και μας φέρνει κοντά σ’ Αυτόν που πέθανε για μας, τον Χριστό.

Ο Χριστός αναπαύεται στον τάφο σωματικά. Ο Χριστός κηρύττει στον Άδη τη Ζωή. Και θα αναστηθεί ως ο λέων, αυτεξουσίως, και θα τραβήξει μαζί Του όσους τον πίστεψαν, αλλά και όσους τον πιστεύουν, όσους τους αγγίζει το μήνυμα, το πρόσωπο, η κοινωνία μαζί Του. Ελευθερωνόμαστε από το θάνατο, χάρις στον θάνατο του Σωτήρα. Όλα πλέον είναι διαφορετικά. Δεν φοβόμαστε το θάνατο, γιατί θα μας πάει σ’ Αυτόν που μας αγαπά και αγαπούμε. Και θα περιμένουμε την Δευτέρα Παρουσία, για να γευτεί και το σώμα μας, αυτή την ανεκλάλητη χαρά. Αυτή την ανεκλάλητη ελευθερία. Αυτή την ανεκλάλητη αιώνια ζωή.

Στο Μεγάλο Σάββατο βρίσκονται τα σώματα των ανθρώπων που έφυγαν από αυτή τη ζωή. Μα όσοι ζούμε την πίστη, όσοι αγαπούμε, όσοι συγχωρούμε, όσοι κοινωνούμε έχουμε μπει ήδη στην ογδόη ημέρα. Την ημέρα της Εκκλησίας. Την Ημέρα της Ανάστασης. Την Κυριακή, την ημέρα του Κυρίου…

Πηγή: agioritikovima

Μεγάλη Παρασκευή:Ω γλυκύ μου έαρ

stayrosstefaniΗ κορύφωση του Θείου Δράματος

Τη Μεγάλη Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο.

Αυτός, αφού Τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δυο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο και αφού τον μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη των όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί.

Από ‘κει και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σα σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας τον Σταυρό, πηγαίνει προς τον Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δυο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στον Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή.

 

Γύρω στην ενάτη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει: «Τετέλεσται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφάζονταν, σύμφωνα με τον νόμο, ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προτυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό, πρίν από 1043 χρόνια.

Το δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτή αίμα και νερό. Τέλος, κατά τη δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δυο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιο του μεγάλο λίθο.

Αυτά τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. δ’.
Ότε οι ένδοξοι Μαθηταί, εν τω νιπτήρι του Δείπνου εφωτίζοντο, τότε Ιούδας ο δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας εσκοτίζετο, και ανόμοις κριταίς, σε τον δίκαιον Κριτήν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων εραστά, τον διά ταύτα αγχόνη χρησάμενον, φεύγε ακόρεστον ψυχήν την Διδασκάλω τοιαύτα τολμήσασαν. Ο περί πάντας αγαθός, Κύριε δόξα σοι.

Πηγή: www.agioritikovima.gr

Μητρόπολη Κομοτηνής: Το μήνυμα της Κυριακής

Mitropoli«Το Νοημα Της Μετανοιας»
H Γέννηση του Χριστού, που πριν απὸ λίγες μέρες γιόρτασε η Εκκλησία μας, αποτελεί την ανατολὴ του ηλίου της δικαιοσύνης και σημαίνει την απαρχὴ υπαρξιακού και σωστικού διαλόγου με τον άνθρωπο που θέλει να ξεφύγει απὸ το σκοτάδι του μίσους και της καταστροφής και να αντικρύσει το φώς της θείας αγάπης. Μετὰ τη λυτρωτικὴ αυτὴ ενέργεια του Θεού μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους προβάλλει ασφαλώς κάποιο χρέος για τον άνθρωπο. Ποιό είναι το χρέος αυτὸ, μας το διακηρύττει ο Χριστὸς στα πρώτα λόγια που πρόφερε όταν άρχισε το κηρυκτικὸ και λυτρωτικὸ έργο του ανάμεσα στους ανθρώπους και που το συνοψίζει ο ευαγγελιστὴς Ματθαίος στην ακόλουθη φράση της σημερινής ευαγγελικής περικοπής: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών».
Τι είναι όμως η μετάνοια έτσι όπως τη διακηρύττει ο Ιησούς; Είναι απλώς η αλλαγὴ σκέψεων, ή η αλλαγὴ τρόπου ζωής; Είναι ο αυτοέλεγχος και η αυτοκριτική, όπως τη σύστησαν πολλοὶ αρχαίοι φιλόσοφοι; Η μετάνοια για τον Χριστό είναι κάτι πολὺ περισσότερο απὸ όλα αυτά. Ο φόβος του θανάτου δημιούργησε μέσα στον άνθρωπο την επιθυμία για διασφάλιση του εγώ του, τη δίψα για ζωὴ και για επιτυχία. Όλα αυτὰ ευνόησαν τον ανθρωποκεντρισμὸ του προχριστιανικού κόσμου. Η μετάνοια σημαίνει απάρνηση του εγὼ με όλους τους μηχανισμοὺς που δημιούργησε για να κρατηθεί στη ζωὴ και να αποφύγει τη σκέψη του θανάτου, σημαίνει επιστροφὴ στο Θεό. Η αυτοκριτικὴ είναι το πρώτο σκαλοπάτι. Στόχος τελικὸς είναι η επιστροφὴ στο Θεὸ και στην εναρμόνιση της ζωής μας με το θείο θέλημά Του, έτσι όπως μας αποκαλύφθηκε μέσα στην ιστορία δια του Ιησού Χριστού. Αποτέλεσμα, η αλλαγὴ του τρόπου ζωής, η αλλαγὴ πορείας που θα έχει κατεύθυνση και κέντρο οχι το εγώ, αλλὰ τον Θεό.
Στο πρώτο κήρυγμα του Χριστού η ανάγκη της μετανοίας προσδιορίζεται και απὸ κάποια άλλη πραγματικότητα: απὸ το γεγονὸς οτι «ήγγικεν η βασιλεία του Θεού». Οι άνθρωποι προτρέπονται και καλούνται να μετανοήσουν, οχι για να έλθει η βασιλεία του Θεού, αλλὰ γιατὶ ήδη ήλθε. Η βασιλεία του Θεού δεν προδιορίζεται χρονικά ή τοπικά, είναι μια νέα δυνατότητα για τον άνθρωπο, ένας νέος τρόπος ζωής που κυριαρχείται οχι από το μίσος αλλά από την αγάπη, οχι από τον φόβο του θανάτου αλλά από την ελπίδα της αναστάσεως.
Τη βασιλεία αυτή τη γεύεται ο άνθρωπος όταν αφήσει τον εαυτό του να νιώσει την χάρη του Θεού μέσα στα Μυστήρια της Εκκλησίας, επαναλαμβάνοντας πάντοτε το αίτημα της Κυριακής προσευχής: «Ελθέτω η βασιλεία Σου».

Μαρώνεια: Ιησούς Χριστός, η προσδοκία των Εθνών

ΠαναγίαΤην Τρίτη 30 Δεκεμβρίου στις 7μμ στο Δημοτικό Πολιτιστικό Κέντρο Μαρώνειας(πρώην Κοινοτικό Κατάστημα Μαρώνειας) ,θα παρουσιαστεί η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας και Κομοτηνής με τίτλο «Ιησούς Χριστός, η προσδοκία των Εθνών» σε συνεργασία με τον Δήμο Μαρωνείας Σαπών.
Δραματοποιημένος λόγος, υμνογραφία, Προφητείες για την έλευση του Μεσσία, η συνάντηση ενός τέταρτου σοφού μάγου της Ανατολής μέ Τον Σωτήρα Χριστό, πατερικοί λόγοι και σύγχρονες αναφορές στο κοσμοσωτήριο γεγονός συνθέτουν το περιεχόμενο της γιορτής. Μελωδίες με πιάνο και βιολοντσέλο πλαισιώνουν μουσικά τα δρώμενα επί σκηνής.

ΕΣΗΕΜΘ:Το Βραβείο Μαρκίδες Πούλιου στον Χρίστο Ζαφείρη

ΓραφήΣτον δημοσιογράφο Χρίστο Ζαφείρη θα δοθεί το Βραβείο Μαρκίδες Πούλιου για το έτος 2014, όπως ομόφωνα αποφάσισε το Διοικητικό Συμβούλιο του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜ-Θ.

Με τον τρόπο αυτόν το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ αναγνωρίζει τη συμβολή του συναδέλφου στην ανάδειξη της δημοσιογραφίας ως εργαλείου για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και τον τιμά για το πολυδιάστατο και πλούσιο δημοσιογραφικό, ερευνητικό και συγγραφικό έργο του.

Η απονομή του βραβείου στον Χρίστο Ζαφείρη θα γίνει την Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2015, στην καθιερωμένη γιορτή και κοπή της πίτας της ΕΣΗΕΜ-Θ, στην αίθουσα συνεδρίων της Ένωσης (Στρατηγού Καλλάρη 5, 3ος όροφος), στις 12 το μεσημέρι.

Το Βραβείο Μαρκίδες Πούλιου, στη μνήμη των πρωτοπόρων δημοσιογράφων από τη Σιάτιστα, που εξέδωσαν το 1791 στη Βιέννη την πρώτη σωζόμενη ελληνική εφημερίδα, θεσπίστηκε το 2008 από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ. Έχει δοθεί στους δημοσιογράφους Μανόλη Κανδυλάκη, Αλέξανδρο Δερμεντζόγλου, Νίκο Ασλανίδη, Αντώνη Κούρτη, Γιώργη Μελίκη, Θεόδωρο Ιωαννίδη.

Μαρώνεια: Ιησούς Χριστός, η προσδοκία των Εθνών

ΠαναγίαΤην Τρίτη 30 Δεκεμβρίου στις 7μμ στο Δημοτικό Πολιτιστικό Κέντρο Μαρώνειας(πρώην Κοινοτικό Κατάστημα Μαρώνειας) ,θα παρουσιαστεί η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Μαρωνείας και Κομοτηνής με τίτλο «Ιησούς Χριστός, η προσδοκία των Εθνών» σε συνεργασία με τον Δήμο Μαρωνείας Σαπών.
Δραματοποιημένος λόγος, υμνογραφία, Προφητείες για την έλευση του Μεσσία, η συνάντηση ενός τέταρτου σοφού μάγου της Ανατολής μέ Τον Σωτήρα Χριστό, πατερικοί λόγοι και σύγχρονες αναφορές στο κοσμοσωτήριο γεγονός συνθέτουν το περιεχόμενο της γιορτής. Μελωδίες με πιάνο και βιολοντσέλο πλαισιώνουν μουσικά τα δρώμενα επί σκηνής.

Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής: Ιησούς Χριστός, η προσδοκία των εθνών

KARTA12Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής διοργανώνει στις οκτώ το βράδυ η Ιερά Μητρόπολις Μαρωνείας και Κομοτηνής.

Πρόκειται για χριστουγεννιάτικη εκδήλωση με τον τίτλο: «Ιησούς Χριστός, η προσδοκία των εθνών». Ο δραματοποιημένος λόγος, η υμνογραφία και η μουσική ζωντανεύουν την αναζήτηση του προσώπου του Χριστού από τον προχριστιανικό κόσμο αλλά και από τον σύγχρονο άνθρωπο.